บทที่ 224

อย่างไรเสียหลี่โม่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

เห็นการกระทำของหลี่โม่ กู้หยุนหลานก็อดไม่ได้ที่จะพูดขัดขึ้นมา เธอไม่อยากเห็นหลี่โม่ต้องเสียหน้าต่อผู้คนมากมายอีก จึงยิ้มเล็กน้อย และพูดกับทุกคนว่า “ของที่หลี่โม่เตรียมไว้ลืมอยู่ที่บ้าน รอกลับไปแล้วเขาจะเอามาให้คุณพ่อของฉันเอง”

กู้ชิงหลินเดินมาข้าง ๆ หลี่โม่แล้ว จากนั้นจึงใช้มือขวาจับที่ข้อมือของหลี่โม่ และใช้แรงดึงขึ้นมาทันที เพื่อยกมือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของหลี่โม่ออกมา

มือที่กำลังถือกล่องไม้ของหลี่โม่ จึงถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน

“ฮ่า ๆ นี่ก็คือของขวัญที่คนไร้ค่าอย่างนายเตรียมไว้สินะ รีบเปิดออกให้ฉันสิ เร็วเข้า ดูซิว่าคนจนอย่างนายเตรียมของดีอะไรไว้”

กู้ชิงหลินหัวเราะเสียงดัง สีหน้าดูถูกเยาะเย้ย และรอที่จะชมเรื่องสนุก

“ใช่แล้ว ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตา ไม่แน่ว่าพวกเราอาจไม่รู้จัก และต้องให้นายช่วยแนะนำก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้น นายก็คงได้หน้ายกใหญ่”

“กล่องไม้นี่ดูไปแล้วธรรมดาจริง พอมองไปแล้ว ลายไม้ที่ติดอยู่บนกล่องก็เป็นของเลียนแบบ แค่มองกล่องเปล่า ๆ ก็รู้ว่า เป็นของที่หาซื้อได้ตามท้องถนนทั่วไป”

คนหลายคน เธอพูดคำ ฉันพูดคำ คำพูดที่พูดออกมาล้วนไม่น่าฟัง

ปัง

มือของหลี่โม่กระแทกลงบนโต๊ะอย่างหนัก กล่องไม้กระทบกับโต๊ะจนเกิดเสียงดังก้อง

หวังฟางขมวดคิ้ว แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “หลี่โม่! แกไม่พอใจงั้นเหรอ? หรือว่าตระกูลของพวกเราทำผิดอะไรต่อแก? แกเอาของกระจอกนั่นมาโยนทำไมกัน! ”

“ผมเปล่า กู้ชิงหลินเธอ…”

หลี่โม่คิดจะอธิบาย

“หุบปาก! กู้ชิงหลินเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะทำอะไรนายได้ ไม่คิดที่จะมองหาปัญหาของตัวเอง รู้จักแต่จะผลักความรับผิดชอบ นายยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม! ” กู้ซิ่งเหว่ยด่าออกมาหนึ่งประโยค

หลี่โม่เงียบไป และค่อย ๆ ขยับมือออกจากกล่องไม้ สีหน้าท่าทางเปลี่ยนไปจนดูไร้ความรู้สึก

เมื่อครู่กู้ชิงหลินจงใจ ใช้แรงจำนวนมากกดมือของหลี่โม่ลง หลี่โม่ไม่ได้ป้องกันล่วงหน้า จึงทำให้กล่องไม้และโต๊ะกระทบเข้าด้วยกัน

กู้หยุนหลานเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา แต่ก็ไม่อาจช่วยหลี่โม่โต้แย้งได้

อีกทั้งการกระทำของกู้ชิงหลิน ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร ถ้าหากกล่องไม้ที่หลี่โม่หยิบออกมาถูกเปิดออก นั่นจึงจะเป็นการเริ่มต้นเรื่องใหญ่อย่างแท้จริง