บทที่ 23

ไม่ได้ มันยังไม่ถึงเวลา

หลี่โม่ยิ้มและพูดว่า “ผมก็แค่พูดเพื่อให้กำลังใจคุณ แต่ผมคิดว่าคงเป็นเพราะคุณชายหรง”

คุณชายหรง?

เมื่อได้ยินชื่อนี้ หวังฟางก็เลิกคิ้วขึ้น และถามอย่างตื่นเต้น “ลูกสาวสุดที่รัก แกไปกับคุณชายหรงคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”

กู้หยุนหลานเหลือบมองหวังฟางทันที และพูดอย่างเย็นชา “ไม่ใช่ หยุดคิดเรื่องนั้นไปเลย หนูไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา!”

หลังจากนั้น เธอก็จ้องไปที่หลี่โม่ด้วยความโกรธ และลากเขาเข้าไปในห้องนอน ปิดประตูแล้วถามเขาด้วยใบหน้าที่เย็นชาว่า “เมื่อกี้คุณหมายความว่ายังไง? คุณก็สงสัยฉันเหมือนกันเหรอ?!”

กู้หยุนหลานโกรธมาก ใบหน้าของเธอแดง และน้ำตาของเธอก็เริ่มสั่นคลอน

เธอไม่เคยสงสัยในตัวหลี่โม่เลย แต่ตอนนี้เขากลับกำลังสงสัยในเธอ!

นี่เขาประชดประชันเธอ เพื่อดูถูกตัวเองเหรอ?

“หลี่โม่ คุณไม่ใช่ลูกผู้ชาย ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ!” กู้หยุนหลานอาละวาด และทุบที่หน้าอกของหลี่โม่ด้วยหมัดเล็ก ๆ ของเธอ

หลี่โม่รีบกอดกู้หยุนหลาน และพูดว่า "หยุนหลาน คุณกำลังเข้าใจผิดแล้ว ผมหมายถึงครั้งที่แล้ว คุณชายหรงอาจกลัวที่คุณโทรแจ้งตำรวจว่า หรงคังกรุ๊ปเปิดบริษัทจดทะเบียนขนาดใหญ่เพื่อบังหน้า ถ้าจำไม่ผิด อีกไม่นานเขาจะกลับมาขอโทษคุณแน่”

เมื่อกู้หยุนหลานได้ยินแบบนี้ เธอกะพริบตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา และจ้องไปที่หลี่โม่ เธอถามอย่างอ่อนโยนว่า "จริงเหรอ?"

หลี่โม่พยักหน้า และพูดว่า “ยัยบื้อ ผมจะสงสัยคุณได้ยังไง ผมรักคุณมากขนาดนี้”

ฟิ้ว!

แก้มของกู้หยุนหลานแดงก่ำ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ เธอผลักหลี่โม่ออกไปทันที และเช็ดน้ำตาจากหางตาแล้วพูดว่า "พูดอะไรไร้สาระ ฉันไม่ยุ่งกับคุณแล้ว"

หลังจากนั้นเธอก็หันหลังเดินไปเข้าห้องน้ำ

หลี่โม่มองไปแผ่นหลังอันสง่างามของกู้หยุนหลาน และก้าวเล็ก ๆ ของเธอ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และส่งข้อความไปหาหรงปิน

ในเวลาเดียวกัน หวังฟางที่อยู่ในห้องนั่งเล่นก็กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

“นี่ ที่รัก คุณว่า ถ้าหยุนหลานของเรามีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณชายของหรงคังกรุ๊ปจริง ๆ มันจะดีไหม?” หวังฟางกำลังคิดว่าลูกสาวของเธออาจจะได้แต่งงานกับตระกูลที่ร่ำรวย และเธอก็จะได้เป็นแม่ยายที่ร่ำรวย

กู้เจี้ยนหมินส่ายหัวอย่างหมดหนทาง และพูดว่า "คุณอยากให้ครอบครัวของเรากลายเป็นตัวตลกของตระกูลกู้ และคนทั้งเมืองเหรอ?"

เมื่อได้ยินแบบนี้หวังฟางก็ไม่พอใจ เธอตีกู้เจี้ยนหมินสองสามครั้ง แล้วพูดว่า “คุณหมายความว่ายังไง? ฉันอยากจะขายหน้าหรือไง? อยากให้หยุนหลานเลี้ยงไอ้ขยะหลี่โม่นั่นไปตลอดชีวิตเหรอ? มันทำอะไรให้ครอบครัวเราได้บ้าง? ฉันไม่สน ลูกสาวของเราต้องหย่ากับไอ้ขยะนั่น!”

กู้เจี้ยนหมินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาทำได้เพียงส่ายหัว และลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกับหนังสือพิมพ์ในมือ

ยัยผู้หญิงบ้า ไร้เหตุผลจริง ๆ

ตอนนี้หลี่โม่ที่กำลังขนของไปโรงพยาบาลเพื่อไปหาซีซีก็บังเอิญได้ยินเข้า

เขาเคยได้ยินคำพูดของแม่ยายของเขาแล้ว สำหรับหลี่โม่ เขาคุ้นเคยกับคำพูดเหล่านี้มานานแล้ว

“คุณแม่ครับ ผมไปโรงพยาบาลก่อนนะครับ” หลี่โม่พูดอย่างสุภาพ

เมื่อหวังฟางเห็นเขากำลังจะออกไป เธอก็พูดอย่างแดกดันว่า “ไปเถอะ ไปตายที่ไหนก็ไป!”

ไอ้ไร้ประโยชน์นี่ เห็นหน้ามันทีไรก็หัวร้อนทุกที

วันต่อมา

ณ บริษัทหยุนเซิงเภสัชกรรม

หลังจากงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ ทั้งบริษัทก็ดูยุ่งผิดปกติ ทุกคนต่างก็คุยเรื่องเมื่อคืนกันเป็นการส่วนตัว

“นี่ นายว่า ผู้อำนวยการกู้ได้สัญญาร่วมมือกับหรงคังกรุ๊ปได้ยังไง?”

“ฮึฮึ จะเป็นอะไรไปได้ ฉันได้ยินจากผู้จัดการกู้ว่าผู้อำนวยการกู้ได้ไปพบกับคุณชายหรงเป็นการส่วนตัว นายก็รู้”

“อะไรกัน นี่มันเรื่องไม่เหมาะสมไม่ใช่รึไง? ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าผู้อำนวยการกู้จะเป็นผู้หญิงแบบนี้ นี่มันสกปรกเกินไป”

แค่ก ๆ !

เสียงไอก็มาพร้อมกับชายร่างใหญ่ ทันใดนั้น ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

กู้ซิ่งเหว่ยเดินเข้ามา และด่าด้วยสีหน้าไม่พอใจ "มัวทำอะไรกันอยู่? กระซิบกระซาบกันตั้งแต่เช้า งานการยังจะทำกันอยู่ไหม!"

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ทำให้กู้ซิ่งเหว่ยอารมณ์เสียจนถึงตอนนี้ หลังจากด่าพนักงานไปสองสามคำ เขาก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา

ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องทำงาน เขาก็ให้คนส่งวิดีโอของหรงฉางเวยกับกู้หยุนหลานที่เข้าไปใน เบลล์คลับด้วยกันลงในกลุ่มใหญ่ของบริษัท

ทันใดนั้นทั้งกลุ่มก็ระเบิด!

การคาดเดา และการพูดถึงกู้หยุนหลานในทางที่ผิด มีเต็มไปหมดทั่วหน้าจอ

กู้ซิ่งเหว่ยพอใจมากที่เห็นแบบนั้น เขาตั้งขาไว้บนโต๊ะ และให้เลขาสาวของเขาก็นวดไหล่อยู่ด้านหลัง "เยี่ยมมาก! กู้หยุนหลานจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอได้เซ็นสัญญาขอความร่วมมือจากหรงคังกรุ๊ป? แต่สุดท้ายมันก็สูญเปล่า ฉันไม่เชื่อหรอก ว่าถ้าชื่อเสียงของเธอไม่ดี เธอจะสามารถสานต่อสัญญาขอความร่วมมือนี้ได้! "

ในเวลาเดียวกัน กู้หยุนหลานที่อยู่ในสำนักงานของเธอก็เห็นข่าวในกลุ่มทันที เธอกำหมัดแน่น

เธอกระแทกโทรศัพท์ด้วยความโกรธจัด เธอพยายามที่จะอธิบาย ด้วยการพิมพ์คำหลายคำลงไป แต่ในที่สุดเธอก็ลบทิ้งไปอย่างช่วยไม่ได้