บทที่ 236

กู้หยุนหลานจ้องไปที่หลี่โม่อย่างร้อนรนและบ่นว่า “ฉันเพิ่งบอกให้คุณหยุดพูดไร้สาระไง ทำไมคุณถึง...”

ไม่รอให้กู้หยุนหลานพูดจบ หลี่โม่ก็ตบหลังมือของกู้หยุนหลานเบา ๆ และมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

“ท่านประธานหวงเป็นคนยิ่งใหญ่ คนยิ่งใหญ่ล้วนฉลาดและมีจรรยาบรรณ คงไม่บุกรุกครอบครองที่ของผู้อื่นอย่างแน่นอน นอกจากนี้ท่านประธานหวงยังเป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านธุรกิจในเมืองฮั่น มีหลายคนที่จ้องตำแหน่งของประธานหวงอยู่ ดังนั้นท่านประธานหวงจะไม่ทำเรื่องแย่งชิงแน่นอน ใช่ไหมครับ ท่านประธานหวง?”

หลี่โม่พูดอย่างยิ้ม ๆ ด้วยความสง่าผ่าเผยแต่ความจริงไม่ใช่

ในประโยคนั้นมีเพียงความหมายเดียวคือ ให้หวงฝูชิ่งรีบไสหัวออกไป

กู้หยุนหลานมองไปที่หลี่โม่ด้วยความประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าถึงตอนนี้แล้ว หลี่โม่จะยังพูดถึงเรื่องไร้ประโยชน์เหล่านี้ เมื่อต้องเผชิญกับมหาอำนาจ เรื่องมารยาทและศีลธรรมล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ!

กู้เจี้ยนหมินระงับโกรธไว้ในใจ รู้สึกว่าโกรธจนกำลังจะเป็นบ้า และพึมพำในปากว่า “บ้าไปแล้ว ไอ้บ้าหลี่โม่นี่มันเสียสติไปแล้ว! จะลากพวกเราให้จบสิ้นไปด้วยกันกับเขา!”

หวังฟางที่อยู่ด้านข้างราวกับเหมือนลูกบอลที่ถูกปล่อยลมออก เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสิ้นหวัง และร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงใด ๆ อีกต่อไปแล้ว คิดว่าอีกสักพักคงจะถูกลากออกไปฆ่าปิดปากแน่ ๆ

กู้ซิ่งเหว่ย กู้ชิงหลิน และคนอื่น ๆ ต่างมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาที่โกรธแค้น เกลียดจนอยากจะกลายร่างเป็นสุนัขจรจัดบ้าคลั่ง แล้วรีบพุ่งเข้าไปกัดหลี่โม่ให้เละ

หวงฝูชิ่งเข้าใจได้ทันทีว่าหลี่โม่หมายถึงอะไร และรู้ด้วยว่าหลี่โม่ไม่ต้องการให้ตัวเองบอกตัวตนของเขา จากนั้นก็แสดงท่าทีที่มีการศึกษาทันที

“สิ่งที่คุณชายท่านนี้พูดถูกต้อง เป็นฉันเองไม่เคยคิดให้รอบคอบก่อน เพื่อความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ถึงกับอยากจะครอบครองห้องพิเศษของพวกคุณ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง มีคำโบราณกล่าวไว้ว่า สามคนเดินมา หนึ่งในนั้นเป็นอาจารย์ฉันหนึ่งคน วันนี้หวงถือว่าได้พบกับอาจารย์แล้ว ขอบคุณอาจารย์ที่สั่งสอน”

หวงฝูชิ่งโค้งคำนับเก้าสิบองศาหลังจากพูด และก้มศีรษะอันสูงส่งของเขาไปทางหลี่โม่

ในสถานการณ์เร่งด่วนนี้ หวงฝูชิ่งไม่สามารถคิดข้อแก้ตัวดี ๆ ได้ แต่ข้อแก้ตัวนี้ก็เพียงพอแล้ว

สิ่งสำคัญที่สุดคือ ข้อแก้ตัวนี้สามารถทำให้นายน้อยแห่งแดนมังกรเป็นอาจารย์ได้ หลังจากตีงูด้วยไม้เรียว การได้พบเจอนายน้อยอีกครั้งก็สามารถอ้างตัวว่าเป็นลูกศิษย์ได้

เมื่อคิดถึงงานเลี้ยงครั้งต่อไป ทุกคนคงต่างเรียกหลี่โม่ว่านายน้อย แต่ตัวเองสามารถเรียกหลี่โม่ว่าอาจารย์ได้ แค่คิดหวงฝูชิ่งก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก และต้องการโทรไปอวดคนอื่นเสียในตอนนี้เลย