บทที่ 244

ระหว่างทางเมื่อสักครู่นี้ ฮั๋วเจี้ยนเฟิงส่งข้อความถึงผู้จัดการของจีวองชี่ หากเขาแค่ขยับปากและบอกว่าจีวองชี่ที่หลี่โม่ใส่อยู่เป็นของปลอม เขาจะตกรางวัลให้หนึ่งแสนบาท

แค่ขยับปากก็ได้เงินหนึ่งแสนบาท สำหรับผู้จัดการร้านแล้ว มันเหมือนกับได้เงินจากฟ้าอย่างไรอย่างนั้น ดังนั้นจึงต้องทำเป็นธรรมดา

กู้หยุนหลานยืนขึ้น พร้อมกับมองหลี่โม่ด้วยท่าทางกังวล เธอต้องการออกไปกับหลี่โม่ตอนนี้

แต่หลี่โม่ดันก้าวไปข้างหน้าแล้ว และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“หลี่โม่ ทำไมมาช้าจัง แกทำให้ทุกคนเสียเวลานะ รีบเอาเสื้อผ้าให้ผู้จัดการร้านดูสิ เพราะเจี้ยนเฟิงเลยนะ ผู้จัดการร้านจึงรอแกเนี่ย” หวังฟางดุหลี่โม่ด้วยใบหน้าที่หงุดหงิด

สีหน้าของกู้เจี้ยนหมินดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขามองหลี่โม่ แล้วหันหน้าไปทางอื่น เขารู้สึกว่างานเลี้ยงวันเกิดของเขาถูกผู้ชายคนนี้ทำเสียเรื่อง และแสงดาวเด่นของเจ้าของวันเกิดก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงพาผู้จัดการร้านมาหาหลี่โม่ และขณะเดินมา ก็พูดว่า “นี่ครับ คนไร้ค่าที่ว่า พอดีเราเห็นเขาสวมชุดลิมิเต็ดของจีวองชี่น่ะ เราทุกคนก็เลยประหลาดใจและคิดว่าเขาใส่ของปลอมน่ะครับ”

“แต่เขายืนยันว่าเป็นของแท้ เพื่อให้คำพูดของเขาน่าเชื่อถือ เราก็เลยเอามาให้ช่วยดูหน่อย ให้เขาเจียมตัวขึ้นมาสักหน่อย เป็นแค่คนจนยังไม่น่าอายเท่าใส่ของปลอม แย่จริง ๆ เลย”

คำพูดของฮั๋วเจี้ยนเฟิงแฝงความหมายบางอย่าง เขาใช้โอกาสนี้บอกผู้จัดการร้านว่าหลี่โม่เป็นคนไร้ค่าที่ไม่มีภูมิหลังและไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร ก็แค่พูดว่ามันเป็นของปลอมเท่านั้น

หลี่โม่ยักไหล่ พร้อมถอดเสื้อคลุมออกอย่างเรียบร้อย แล้วยื่นให้ผู้จัดการร้านที่ดูเหมือนกำลังรู้สึกสับสน

จนกระทั่งเสื้อผ้าถูกยื่นเข้าไปในมือของเขา ผู้จัดการร้านก็รู้สึกตัว มองลงไปที่เสื้อผ้าในมือ ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป

ขณะนี้หนังศีรษะของผู้จัดการร้านแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ คนไร้ค่าที่ไหนกัน เสื้อตัวนี้ประธานกรรมการบริษัทและเลขานุการของหวงฝูชิ่งมาซื้อด้วยเองเลยนะ!

ตอนแรกว่ากันว่า ประธานหวงต้องการมอบเสื้อตัวนี้ให้แขกคนสำคัญคนหนึ่ง!

ผู้จัดการร้านจัดการดำเนินขั้นตอนนำเสื้อผ้าออกจากโกดังด้วยตัวเอง!