บทที่ 247

เมื่อกลับถึงบ้าน หวังฟางนั่งลงบนโซฟา แล้วจ้องมองหลี่โม่

“หลี่โม่ เกิดอะไรขึ้นกับเสื้อผ้าของแก เสื้อผ้าราคาเกือบสิบล้านตัวนั้น คนไร้ประโยชน์อย่างแกไปหามาใส่ได้ยังไง?!”

ทั้งกู้เจี้ยนหมินและกู้หยุนหลาน ต่างมองหลี่โม่ด้วยความสงสัย นี่เป็นปริศนาคาใจใจของทุกคน

หลี่โม่พูดอย่างใจเย็น “มีคนให้มาน่ะครับ”

“มีคนให้มางั้นเหรอ? แกยังกล้าใช้สมองอันน้อยนิดของแกแต่งเรื่องไร้สาระขึ้นมาอีก! ใครจะให้เสื้อผ้าราคาแพงขนาดนี้กับแก!”

หวังฟางรู้สึกเหมือนโดนดูถูกสติปัญญา จึงตะโกนใส่หลี่โม่อย่างโกรธเคือง

เมื่อมองดูท่าทางของหวังฟางแล้ว กู้เจี้ยนหมินรู้สึกกังวลเล็กน้อยว่า ความดันโลหิตของภรรยาของเขาจะพุ่งสูงขึ้น จนอาจทำให้หัวใจวายและเส้นเลือดในสมองแตก และปัญหาอาจร้ายแรงขึ้น ดังนั้นเขาจึงปลอบโยนภรรยาเขาทันที

ขณะที่เขาปลอบได้ไม่นาน กู้เจี้ยนหมินก็พูดว่า “หลี่โม่ ถ้าแกอธิบายอย่างสมเหตุสมผลไม่ได้ อย่าโกรธฉันเลยนะ ที่จำเป็นต้องให้แกออกจากบ้านน่ะ”

“คุณพ่อ...”

กู้หยุนหลานต้องการที่จะช่วยพูด แต่ก่อนที่เธอจะพูดต่อ กู้เจี้ยนหมินก็มองเธอตาเขม็ง

“ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ ให้เจ้านี่พูดคนเดียวพอ พ่ออยากจะดูว่าเขาจะแต่งเรื่องอะไรขึ้นมาอีก”

“มีคนให้ผมมาจริง ๆ นะครับ เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมช่วยเด็กคนหนึ่งที่หลงทาง เขากำลังตามหาคุณปู่พอดี เพื่อเป็นการขอบคุณผม คุณปู่ของเขาเลยให้เงินผมเป็นการตอบแทน”

“ผมบอกไปแล้วว่า ผมไม่ต้องการเงินและไม่ต้องการรางวัล พวกเขาเลยให้เสื้อผ้าผมมา ผมคิดว่าแบบนี้ยังพอรับไว้ได้ ใครจะรู้ว่ามันราคาแพงขนาดนี้ ถ้ารู้ก็คงคืนไปแล้ว”

หลี่โม่ดูรู้สึกผิด และเหมือนจะหงุดหงิดจริง ๆ ที่ไม่ได้คืนไป

กู้หยุนหลานขมวดคิ้ว เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เขาแต่งเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว แต่จะแต่งเรื่องทั้งที ก็ทำไม่เนียนเอาเสียเลย