บทที่ 267

กริ๊ง กริ๊ง

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของหลูหมิงเชิงก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเหลือบมองที่หมายเลขผู้โทรหลูหมิงเชิงหันตัวเดินไปรับสายด้านข้างทันที “ท่านชู ท่านมีอะไรให้รับใช้ครับ”

“แกโง่หรือเปล่า! ? ให้แกจัดการเรื่อง แกจัดการยังไง?”

ชูจงเทียนตะโกนด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

ชูจงเทียนมองจากในรถเป็นเวลานานแล้ว เมื่อเห็นว่า หลูหมิงเชิงไม่ได้ดูแลหลี่โม่เลย นี่ทำให้ชูจงเทียนสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงโทรหาหลูหมิงเชิง

ในใจหลูหมิงเชิงรู้สึกขมขื่น ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเขาได้ปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อ และคาดว่าฮั๋วเจี้ยนเฟิงก็คือฮั๋วเจี้ยนเฟิงจริง ๆ ไม่ใช่นายน้อยแดนมังกรอย่างที่เขาคิด

“ผม… กำลังเจรจาเรื่องถอนเงินกับพวกเขาอยู่ครับ”

“พูดไร้สาระ ให้แกให้หน้านายน้อย ไม่ใช่ให้หน้ากับใครที่ไหนไม่รู้ คนที่ยืนอยู่ด้านหลังซ้ายคือนายน้อย อย่าลืมเรียกว่าคุณชายหลี่ด้วย อย่าทำผิดพลาดอีก ให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าหากว่ายังจัดการไม่ดีล่ะก็ รอความตายซะ!”

ชูจงเทียนพูดอย่างโกรธจัด จากนั้นก็ตัดสายทิ้ง

หลูหมิงเชิงเก็บโทรศัพท์และมองไปที่ฮั๋วเจี้ยนเฟิง สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หวังฟางจับแขนของฮั๋วเจี้ยนเฟิงและพูดว่า “เจี้ยนเฟิงตกลงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น คุณชูนั่นคือใครเหรอ?”

“ไม่มีอะไรหรอกครับคุณป้า คาดว่าน่าจะผิดพลาดในการสื่อสาร แค่เจรจากันดี ๆ ก็ได้แล้วครับ”

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงพูดอย่างหัวแข็ง

หลูหมิงเชิงเดินมาด้วยความโกรธอย่างรวดเร็ว แล้วมองไปยังฮั๋วเจี้ยนเฟิงด้วยสายตาโกรธจัดและพูดว่า “แกนี่มันช่างหน้าไม่อาย ถึงกลับกล้าที่จะแสร้งทำเป็นอยู่ต่อหน้าฉัน คุณชายหลี่เป็นคนที่แกสามารถเลียนแบบได้งั้นเหรอ? แกนี่มันคนไร้ค่า!”