บทที่ 270

จางซุ่ยฮวาพูดตามเจตนาของเธอ

ในอดีตมองหลี่โม่ว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ แม้ว่าตอนนี้หลี่โม่จะเป็นที่สนใจ แต่ในใจของจางซุ่ยฮวา และมุมมองของคนอื่น ๆ ที่มองหลี่โม่ก็ไม่สามารถย้อนกลับได้ชั่วขณะหนึ่ง

เป็นเพราะหลี่โม่ช่วยให้ได้เงินคืน หนำซ้ำยังได้เงินคืนมาหลายเท่าตัว ดังนั้นจางซุ่ยฮวาถึงได้กล่าวชมเชยอย่างฝืดแห้ง

ท่าทางของฉวี่หมานอย่างกับถ่ายไม่ออก และมองไปยังหลี่โม่ด้วยสีหน้ายู่ยี่ “คนไร้ประ... นั่นนายทำได้ยังไง? ทำไมบอสหลูถึงกลัวนายขนาดนี้”

ฮั๋วเจี้ยนเฟิงเสียภาพลักษณ์ไปแล้ว และไม่กล้าแม้แต่มองไปที่หลี่โม่ แต่กลับหลบอยู่ข้างหลังของพวกน้า ๆ แล้วรอฟังคำตอบของหลี่โม่อย่างตั้งใจ ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมหลี่โม่ถึงเก่งกาจขนาดนี้

เมื่อหวังฟางมองดูท่าทีของทุกคนที่ต่างขอบคุณหลี่โม่ ในใจก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด

หากฮั๋วเจี้ยนเฟิงจัดการเรื่องนี้สำเร็จ ในใจหวังฟางก็จะยอมปล่อยวางหายโกรธ

แต่เป็นเพราะหลี่โม่เป็นคนจัดการเรียบร้อย นั่นยิ่งทำให้หวังฟางรู้สึกราวกับว่า เธอได้กินอึเข้าไป แค่คิดก็รู้สึกขยะแขยง

ถ้าหากว่าสิ่งที่หลูหมิงเชิงคืนนั้นไม่ใช่เงิน แต่เป็นสิ่งของอย่างอื่นล่ะก็ หวังฟางจะปฏิเสธและจากไปทันที เธอไม่อาจสูญเสียศักดิ์ศรีของเธอได้!

ยิ่งหลี่โม่มีอำนาจศักดิ์ศรีมากเท่าไร หวังฟางก็ยิ่งรู้สึกขายหน้ามากเท่านั้น

“ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันก็แค่คบกับเพื่อนร่วมชั้นที่ไปได้ดี และบังเอิญตอนนี้รับผิดชอบหน้าที่แก้ไขธุรกิจการเงินในเมืองฮั่นพอดี หลัก ๆ แล้วคือการแก้ไขบริษัทการลงทุนแบบที่บอสหลูเป็นเจ้าของ”

หลี่โม่หาข้ออ้างขึ้นมาอย่างเรื่อยเปื่อย สายตาของจางซุ่ยฮวาและคนอื่น ๆ ต่างแสดงออกอย่างชัดเจน จากนั้นสายตาทุกคนก็แสดงความรังเกียจทันที

“ไร้ค่ายังไงก็ยังไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถเปลี่ยนสถานะได้ กล่าวคือสุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือชั่วครู่” ฉวี่หมานพูดพึมพำ

หลังจากพูดจบฉวี่หมานก็รู้สึกโมโหเล็กน้อย ทำไมหลี่โม่คนไร้ประโยชน์นี่ถึงได้มีเพื่อนร่วมชั้นที่ดีขนาดนี้ แล้วยังสามารถเป็นที่สนใจได้ ฉวี่หมานดีกว่าคนไร้ประโยชน์คนนี้ตั้งเยอะ แต่ทำไมถึงไม่มีเพื่อนร่วมชั้นที่ยอดเยี่ยมเลย

“คุณพูดอะไร?”

หลี่โม่มองไปที่ฉวี่หมานด้วยสายตาเย็นชาและกล่าวถาม