บทที่ 284

“คุณระวังตัวด้วย ถ้าพวกเขาคิดจะลงไม้ลงมือ พวกเราก็รีบวิ่งกันเถอะ”

กู้หยุนหลานเตือน

“ถ้าพวกเขาลงไม้ลงมือจริง ๆ คุณรีบวิ่งไปก่อนนะ ผมจะระวังหลังให้เอง”

หลี่โม่หันมาหัวเราะ

กู้หยุนหลานรู้สึกอบอุ่นใจ ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกว่าในที่สุดหลี่โม่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ขนาดนั้น อย่างน้อยช่วงเวลาสำคัญเขายังเป็นลูกผู้ชายพอ

พี่หู่เหลือบมองหลี่โม่ และพูดข่มขู่ “น้องชาย ฉันจะให้เวลาแกสิบวินาทีเพื่อให้แกรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจนะ”

“พวกนายเป็นใคร ทำไมถึงมาขวางประตูที่นี่”

กู้หยุนหลานที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่โม่ได้ถามขึ้น

“ผมเป็นพี่ใหญ่ของถิ่นนี้ โรงงานของคุณไม่ได้จ่ายคุ้มครองให้ผม แน่นอนว่าผมต้องพาบรรดาลูกน้องของผมมาเรียกเก็บเงินอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณยอมมานอนกับพวกเรา ก็พอที่จะละเว้นค่าคุ้มครองทั้งหมดได้ พวกเราว่าใช่ไหม? ”

พี่หู่หัวเราะ

“พี่หู่พูดถูก ขอแค่คนสวยไปกับเรา ค่าคุ้มครองทั้งหมดเป็นอันละเว้น”

“อย่าว่าแต่ละเว้นค่าคุ้มครองเลย เรายังสามารถให้คนสวยกินดีอยู่ดี และใช้ชีวิตที่สุขสบายเหนือคนอื่นได้”

พวกของพี่หู่ต่างเลือดร้อน ตอนนี้พวกเขาคิดที่จะดึงกู้หยุนหลานออกไปเพื่อเสวยสุข

“เจ้าพวกสารเลว!”

กู้หยุนหลานก่นด่าด้วยความโกรธ “อย่ามาพูดจาคำหยาบคายที่นี่นะ ถ้าพวกแกยังไม่ออกไปอีก ฉันจะโทรไปเรียกผู้เกี่ยวข้องมาเดี๋ยวนี้”

“โอ้ ผมกลัวจริง ๆ คนสวย คุณคิดว่าพวกเขาจะจับพี่หู่ได้อย่างนั้นหรือ? ในเมื่อผมกล้าเข้ามา นั่นก็หมายความว่าผมไม่กลัว”

พูดจบ พี่หู่ก็จ้องไปที่หลี่โม่ และรู้สึกว่าหลี่โม่นั้นช่างขวางหูขวางตา

“ไอ้หน้าอ่อน แกยังไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดอีกหรือ สิบวินาทีผ่านไปแล้ว ถ้าแกยังไม่ไสหัวไปอีก ฉันจะจัดการกับแกจนพ่อแท้ ๆ จำหน้าแกไม่ได้เลยทีเดียว!”