บทที่ 286

หลี่โม่เกาหัวและยิ้ม คาดเดาไม่ออกเลยว่าสายตาเช่นนั้นหมายถึงอะไร หรือเพราะเธอรังเกียจที่เขาพูดมากเกินไป หรือรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ถูกต้อง

ทั้งสองเดินอย่างเงียบ ๆ ภายในโรงงานมีชายร่างผอมสูงวัยประมาณสามสิบกว่า สวมใส่ชุดสูท และกำลังเดินนำคนกลุ่มหนึ่งเข้ามา

“คนที่เป็นหัวหน้าคือกู้เผิงเฟย เดี๋ยวคุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เพราะคุณไม่ได้ทำงานในบริษัทของครอบครัวอยู่แล้ว”

หลี่โม่พยักหน้า เพื่อไม่ให้กู้หยุนหลานลำบากใจ ความคับข้องใจของหลี่โม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย

“อ้าว หยุนหลานมาแล้วหรือ จู่ ๆ ที่นี่ก็เกิดปัญหาขึ้น ผมส่งคนไปซ่อมแซมแล้ว คุณไม่ต้องกังวลเลย ทำไมจะต้องมาให้เหนื่อยเช่นนี้ด้วย”

กู้เผิงเฟยกล่าวอย่างเคร่งขรึม ด้วยท่าทีที่ต้องการปฏิเสธผู้อื่นไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยว

“ไม่จำเป็นจะต้องมาดู ช่วงนี้มีออร์เดอร์เข้ามาเป็นจำนวนมาก หากวัตถุดิบผลิตไม่ทัน ก็เป็นไปได้อย่างมากว่าจะส่งของทันตามเวลาที่กำหนด และผลที่ตามมาคงร้ายแรงมาก”

กู้หยุนหลานมองไปที่กู้เผิงเฟยด้วยใบหน้าที่เย็นชา และแสดงท่าทีว่ากำลังทำตามหน้าที่

เมื่อทั้งสองพบกัน ก็เกิดความกระทบกระทั่งกันขึ้นทันที

หลี่โม่ขมวดคิ้ว คิดถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ รู้สึกทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ง่ายอย่างที่เห็น

กู้เผิงเฟยยิ้มและพูดเสียงดัง “พวกเราแบ่งหน้าที่กันดูแล ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน ตอนนี้มีปัญหาเกิดขึ้นกับอุปกรณ์ ถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัย ผมจึงบอกได้เพียงว่า กำลังให้คนมาซ่อมอย่างเร่งด่วนแล้ว”

“ฉันจะไปดูก่อน ถ้าคนของคุณไม่สามารถซ่อมได้ ฉันจะติดต่อให้คนอื่นเข้ามาซ่อมแซม อย่างไรเสียต้องรีบซ่อมแซมให้แล้วเสร็จโดยเร็วที่สุด”

กู้หยุนหลานไม่มีทีท่าจะยอมแพ้เลย

สีหน้าของกู้เผิงเฟยเปลี่ยนไปเล็กน้อย และคิดในใจว่าจะกลับไปเริ่มงานใหม่เร็วขนาดนั้นได้อย่างไง การหยุดงานในครั้งนี้ ก็เพื่อเล่นงานคุณโดยเฉพาะ จึงจำเป็นต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุด