บทที่ 294

แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก หากนายน้อยต้องการฝากงานให้คนอื่น เพียงต่อสายโทรศัพท์หาเขาโดยตรงก็พอแล้ว

ทำไมถึงไม่มาหาเขาเป็นการส่วนตัว?

แต่ทำไมไปที่ฝ่ายบุคคล?

ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเจียงเฉิง แต่เจียงเฉิงกลับเดาเหตุผลการมาของหลี่โม่ในครั้งนี้ไม่ออกจริง ๆ

“ผมเข้าใจแล้ว ครั้งนี้คุณทำได้ดีมาก หลังจากผมตรวจสอบแล้ว จะย้ายคุณไปทำงานส่วนกลางพร้อมทั้งเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้”

เจียงเฉิงพูด

“ขอบคุณมากค่ะท่านประธาน!”

พนักงานแผนกต้อนรับสาววางสายโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก อยากจะวิ่งไปหอมแก้มของหลี่โม่ซักฟอดใหญ่ คำสัญญาที่เจียงเฉิงให้นั้น ทำให้สาวพนักงานต้อนรับดีใจจนเนื้อเต้น

เจียงเฉิงถือโทรศัพท์ลังเลอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงค่อย ๆ วางหูโทรศัพท์ลงบนเครื่อง และจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย

“ต้องไปพบนายน้อยให้ได้ ดูจากสถานการณ์แล้ว นายน้อยคงไม่ต้องการให้เปิดเผยฐานะของเขา”

เจียงเฉิงเตรียมความพร้อม จัดระเบียบความคิดเล็กน้อย เพื่อเลี่ยงไม่ให้พูดอะไรผิดพลาดออกไป มิฉะนั้น ไม่เพียงแต่ไม่อาจประจบประแจงได้ แต่อาจทำให้ถูกเหยียบจนจมดินได้อีกด้วย

……

ฮั่วเจี้ยนเฟิงพาพวกของหลี่โม่ทั้งสามคนเข้าไปในห้องทำงานของไป่จื่อห่าว ทั้งสองสบตากันและเผยรอยยิ้มออกมา

ไป่จื่อห่าวคือเพื่อนสนิทของฮั่วเจี้ยนเฟิง แค่ทั้งสองสบตากัน ก็สามารถสื่อสารกันได้เข้าใจ

“เจี้ยนเฟิงมาแล้วหรือ รีบนั่งเร็วเข้า อยู่ในห้องทำงานของฉันแล้วไม่ต้องเกรงใจ นายต้องการฝากงานให้กับใครหรือ?”

ไป่จื่อห่าวสวมเสื้อสูทรองเท้าหนัง สวมแว่นตากรอบทอง นับว่าเป็นผู้ชายเจ้าสำอางคนหนึ่ง

เขาพูดเข้าประเด็นทันที สายตามองสำรวจไปที่กู้หยุนหลาน จากนั้นจึงหันไปมองหลี่โม่

ฮั่วเจี้ยนเฟิงชี้นิ้วไปที่หลี่โม่ ยิ้มและพูดว่า “ผู้ชายคนนี้แหละ ไม่มีใบปริญญา และไม่มีประสบการณ์การทำงาน ทำงานที่ร้านเสริมสวย ฉันสงสารเขาที่วัน ๆ มัวแต่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ที่บ้าน จึงมาขอความช่วยเหลือจากนาย”