บทที่ 297

อยากทำอะไรก็ทำได้ตามสบายเลย

นี่ไม่ได้หมายความว่าสามารถเลือกตำแหน่งในบริษัทเจียงซานกรุ๊ปได้ตามใจชอบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งประธานและหัวหน้างานของบริษัทเจียงซานกรุ๊ป แม้ว่าจะเป็นผู้จัดการแผนก เมื่ออยู่ข้างนอกก็สามารถมองคนผ่านทางรูจมูก!

ไป่จื่อห่าวและฮั่วเจี้ยนเฟิงต่างตกตะลึง ในตอนนี้ทั้งคู่มีคำถามขึ้นในใจว่า หลี่โม่เป็นใครกันแน่?

หวังฟางกลายเป็นหินอย่างสมบูรณ์ สถานการณ์ตรงหน้าเปลี่ยนไปเร็วมากจนสมองของหวังฟางไม่สามารถหมุน

“ท่านประธานเจียงคะ นี่คุณจริงจังใช่ไหมคะ?”

กู้หยุนหลานถามอย่างอ่อนน้อม

ตำแหน่งระดับสูงในบริษัทเจียงซานกรุ๊ป หากว่าหลี่โม่สามารถนั่งในตำแหน่งแบบนี้ได้ นั่นก็เพียงพอที่จะสร้างความประทับใจให้ทุกคนในตระกูลกู้แล้ว

“จริงจังแน่นอนครับ ผมแค่กังวลว่าคุณชายหลี่จะไม่พอใจบริษัทเจียงซานกรุ๊ปของเรา ถ้าหากว่าคุณชายหลี่ยินยอมล่ะก็ บริษัทเจียงซานกรุ๊ปของเราจะให้บริการอย่างดีที่สุด”

เจียงเฉิงกล่าวด้วยความเคารพ

“มีสิทธิ์อะไร ทำไมหลี่โม่ถึงมีสิทธิ์ทำแบบนี้ได้!”

หวังฟางถามด้วยจิตวิญญาน

สถานการณ์แบบนี้มันเกินจินตนาการของหวังฟางอย่างสิ้นเชิง ตอนแรกกะว่าจะตบหน้าหลี่โม่ แต่ตอนนี้หวังฟางรู้สึกเจ็บแสบร้อนบนใบหน้า

ไม่เพียงแต่หวังฟางเท่านั้นที่ต้องการรู้คำตอบสำหรับคำถามนี้ ฮั่วเจี้ยนเฟิง ไป่จื่อห่าว และกู้หยุนหลานต่างก็เงี่ยหูฟังเพื่อรอคำตอบของเจียงเฉิง

เจียงเฉิงตอบกลับอย่างยิ้ม ๆ ว่า “คุณชายหลี่เป็นผู้มีพระคุณของผม คุณชายหลี่ช่วยชีวิตผมไว้ ครั้งก่อนผมมีอาการหัวใจวายบนท้องถนน โชคดีที่คุณชายหลี่ป้อนยาให้ทันเวลาพอดี แล้วยังพาผมไปที่โรงพยาบาลอีก”

“คุณชายหลี่มีคุณธรรมสูงส่ง เมื่อตอนนั้นมีคนจำนวนมากยืนมองผมป่วย แต่ไม่มีใครกล้าที่จะมาดูสภาพของผม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายหลี่ล่ะก็ ผมคงจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว”

ในขณะนี้เจียงเฉิงถูกราชาแห่งภาพยนตร์เข้าครอบงำและแสดงได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทำให้ทุกคนต่างตะลึง