บทที่ 310

เสียงเคาะตีดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และแท่งเหล็กของอีกสี่คนกระทบลงบนหลังของเสี่ยวหวู่

เสี่ยวหวู่รู้สึกว่าซี่โครงและกระดูกสันหลังของตัวเองถูกทุบเป็นชิ้น ๆ เหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมาทั่วร่างกาย และทั้งใบหน้าของเขาปราฏรอยย่น

"จะตายแล้ว!"

เสี่ยวหวู่ตะโกนเสียงแหบ

อีกสี่คนยังคงมองเสี่ยวหวู่อย่างตกตะลึง หลี่โม่เตะเข้าที่ท้องของเสี่ยวหวู่ ส่งร่างเสี่ยวหวู่ไปทางทั้งสี่คนที่เหลือที่ยังตกตะลึงอยู่

เมื่อทั้งสี่คนรีบเข้าไปพยุงเสี่ยวหวู่ขึ้นมาอย่างร้อนรน หลี่โม่ได้ใช้โอกาสนี้รีบพุ่งเข้าไปแล้วส่ายหมัดเข้าหน้าอีกสี่คนอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นไม่หยุด ในชั่วพริบตา หลี่โม่ก็ต่อยจนอีกสี่คนล้มลงกับพื้น

หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว หลี่โม่ก็เหยียบหน้าเสี่ยวหวู่และพูดอย่างเยาะเย้ยว่า "แปลกใจไหม?"

“หลางเกอ ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย ผมจะตายแล้ว รีบพาผมไปโรงพยาบาลที”

เสี่ยวหวู่พูดอย่างอ่อนแรง

แก๊งชายฉกรรจ์ต่างก็ตกตะลึง ลงมือเฉียบขาดขนาดนี้ พวกเขาเคยเห็นเฉพาะในภาพยนต์เท่านั้น

“ให้ตายเถอะ มันดูเจ๋งเกินไป ดูเหมือนว่าจะเก่งกว่าหลางเกอเสียอีก”

“เสี่ยวหวู่พวกเขาทั้งห้าคนลงมือพร้อมกัน หลางเกอก็ทนได้ไม่นานแล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นปรมาจารย์อย่างแน่นอน”

“ไม่รู้ว่าเขาฝึกยังไง ถ้าทักษะนี้อยู่ในใต้ดินล่ะก็ รับรองว่าเขาจะเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงแน่นอน”

ใบหน้าของหลางเกอดูเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว นั่นเป็นเพราะลูกน้องบอกว่าเขาด้อยกว่าหลี่โม่

อันที่จริงหลางเกอรู้อยู่ในใจว่าเขาไม่สามารถเอาชนะหลี่โม่ได้จริง ๆ แม้ว่าเมื่อครู่นี้หลี่โม่จะใช้กลอุบาย แต่เขาทำได้ก็เพราะพละกำลังของเขาเอง

ถ้าหากว่าเป็นหลางเกอที่เข้าไปล่ะก็ เดิมทีเขาไม่สามารถหักแขนของเสี่ยวหวู่และควบคุมเสี่ยวหวู่ได้ตั้งแต่แรก

“น้องชาย ดูเหมือนนายมีฝีมือไม่ธรรมดา กรุณาบอกชื่อเสียงมาเถอะ”