บทที่ 325

“พี่ ฉันถูกเจ้ายาจกคนหนึ่งทำร้ายที่โรงพยาบาล ลูกสาวของมันดูเหมือนจะเป็นคนไข้ในแผนกของพวกพี่ พี่รีบมาเลยนะ!” หวังหลิงพูดทั้งน้ำตา

“พวกเธออยู่ในพื้นที่ผู้ป่วย? ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

หวังหลิงวางโทรศัพท์ แล้วชี้ไปที่หลี่โม่และตะโกนว่า “พี่ชายของฉันกำลังมา แก เจ้ายาจกเตรียมรอคุกเข่าให้ฉันได้เลย! พวกแกทั้งครอบครัวต้องคุกเข่าขอโทษฉัน!”

กู้หยุนหลานปลอบซีซี และเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้วว่ามีต้นสายปลายเหตุเป็นอย่างไร ในตอนนี้ ได้ยินความหยิ่งผยองของหวังหลิง ในใจก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

“คุณนี่มันเปลี่ยนผิดเป็นชอบ ลูกชายของคุณต่างหากที่รังแกลูกสาวฉัน คุณไม่ให้ลูกชายของคุณรับผิดก็ไม่เป็นไร แต่คุณรู้ไหมว่าอะไรคือจริยธรรม มโนธรรม สุจริตธรรมและยางอาย”

กู้หยุนหลานด่ากลับ ในใจของเธอ ซีซีคือสมบัติล้ำค่า

ไม่ว่าลูกคนไหนก็เป็นดวงใจของแม่ทั้งนั้น

หวังหลิงมองไปที่กู้หยุนหลานอย่างดูถูก ถ่มน้ำลายและตะโกนว่า “คนจนที่เข้าเมืองมาทำงานอย่างพวกแก ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องจริยธรรม มโนธรรม สุจริตธรรมและยางอายหรอก พวกแกมันไม่คู่ควร!”

“พวกแกทั้งบ้านรีบคุกเข่าขอขมาฉันกับลูกชายฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องในวันนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่ พี่ชายของฉันเป็นผู้อำนวยการภาควิชาโลหิตวิทยาหรือก็คือผู้ดูแลแผนกนี้! ”

กู้หยุนหลานตกใจเล็กน้อย ถ้าเป็นเรื่องจริง เรื่องก็คงจะยุ่งยากไม่น้อย

กู้หยุนหลานจับแขนของหลี่โม่และกำลังจะพูด แต่เห็นหวังหยงหัวหน้าแพทย์ในแผนกเดินเข้ามา

“น้องหลิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครทำร้ายน้อง เหิงเหิงเป็นอย่างไรบ้าง?”

หวังหยงพูดด้วยใบหน้าเย็นชา

ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของหวังหยงและหวังหลิงค่อนข้างดี ยิ่งไปกว่านั้น สามีของหวังหลิงค่อนข้างที่จะมีอำนาจ ช่วยให้หวังหยงนั่งในตำแหน่งหัวหน้าแผนก ดังนั้นหวังหยงจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษกับความรู้สึกและความคิดเห็นของน้องสาวของเขา

ในตอนนี้ หวังหลิงถูกรังแกในถิ่นของเขาเอง และหวังหยงก็โกรธมาก อยากจะฆ่าคนที่รังแกหวังหลิงซะ