บทที่ 328

หวังหยงเหล่มองหลี่โม่ เมื่อเห็นท่าทีที่สงบของหลี่โม่ ก็ทำให้ในใจของหวังหยงกระตุก เป็นไปได้ไหมว่าผู้อำนวยการหลิวพูกคนยาจกนี่เรียกมา?

หวังหลิงที่ยืนอยู่ข้างหวังหยงก็พูดเสียงเบา ๆ ว่า “พี่คะ มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ คอยดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

หวังหยงหันกลับแล้วเดินไปหาหลิวซินหมิน พูดด้วยใบหน้าที่ร้องไห้คร่ำครวญว่า "ผู้อำนวยการหลิวมาทันเวลาพอดีเลยครับคุณมองดูหน้าผมซิครับ ผมถูกอันธพาลนี่ทุบต่อย คุณต้องขอความเป็นธรรมให้ผมด้วยนะครับ"

หลิวซินหมินมองดูใบหน้าของหวังหยง แล้วพูดอย่างโหดร้ายว่า "สมควรแล้ว!"

"อะไรนะครับ?"

หวังหยงมองหลิวซินหมินอย่างเหม่อลอย คิดไม่ถึงเลยว่าหลิวซินหมินจะพูดคำแบบนี้ออกมา

“ผู้อำนวยการหลิว นี่คุณหมายความว่าอย่างไรครับ? ผมหวังหยงไม่มีคุณงามความดีแต่ก็ทำงานหนักมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ผมถูกคนจนนี้ทุบต่อย แต่คุณกลับบอกว่าสมควร?”

“หรือไม่สมควรล่ะ! แกลองคิดดูว่าแกทำอะไรลงไป แกได้ตรวจสอบความจริงแล้วหรือยัง? พวกเขาไม่ได้โกรธสุดขีด ลงมือทุบต่อยแก? แกทบทวนถึงสิ่งที่แกทำลงไป!”

หลิวซินหมินดุเสียงดัง

หวังหยงหดคอลง หากเรื่องนี้จำเป็นต้องสืบหาต้นตอจริง ๆ ในท้ายที่สุดปัญหาก็คงตกอยู่ที่หวังหยงอย่างแน่นอน

“ผู้อำนวยการหลิว ทำไมคุณถึงช่วยพวกเขาพูดคะ พวกเขาเป็นแค่คนยาจกเท่านั้น!”

หวังหลิงพูดอย่างหงุดหงิด

ผู้อำนวยการเหลือบมองหวังหลิงแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "เธอคงเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ซินะ บอกมาซิตกลงว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร"

“จะเกิดเรื่องขึ้นได้อย่างไร ลูกชายของฉันเล่นกับลูกสาวแก่นแก้วของบ้านเขา แล้วลูกสาวแก่นแก้วของบ้านเขาจับหน้าลูกชายของฉัน และผลักลูกชายของฉันล้มลง ฉันบอกให้ลูกสาวแก่นแก้วของบ้านเขาขอโทษ แต่เด็กแก่นแก้วนั้นกลับเถียงฉัน”

“ตอนที่ฉันจะสั่งสอนเด็กแก่นแก้วคนนั้น ยาจกคนนี้ก็พุ่งเข้ามาตบฉัน รอยตบยังปรากฏอยู่บนใบหน้าฉัน! แล้วฉันก็เรียกพี่ชายของฉันมา คุณดูหน้าพี่ชายของฉันซิ เขาก็ถูกยาจกคนนี้ทุบต่อยเช่นกัน!”