บทที่ 334

ประธานหลี่เหลือบมองจางลี่ราวกับว่าเขามองอากาศธาตุ และไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด

เมื่อเห็นประธานจางเดินผ่านตัวเองไปโดยไม่แม้แต่จะสนใจเลยสักนิด ในใจของจางลี่ก็จมลงสู่ก้นบึ้ง

ประธานหลี่ไม่ได้มาเพื่อตัวเขาเองหรือ?

เป็นไปได้ไหมว่าประธานหลี่ถูกคนยาจกนั้นเรียกมา?

เป็นไปได้ไหมว่า...

จางลี่ไม่กล้าคิดเรื่องต่อไปจากนี้แล้ว จางลี่ที่ตื่นตระหนกก็ดิ้นรนเอื้อมมือทั้งสองออกมา แล้วคว้ากางเกงของประธานหลี่ไว้

ประธานหลี่ที่ถูกดึงกางเกงรั้งไว้ก็หยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองจางลี่ด้วยสายตาที่มืดมิด

“ปล่อย เร็วเข้า!”

“ท่านประธานหลี่ ช่วยผมด้วยเถอะครับ จากนี้ไปผมจะร่วมมือทำงานกับท่านอย่างเต็มที่ และจะฟังท่านทุกอย่าง ขอเพียงแค่ท่านช่วยเราด้วย!”

จางลี่อ้อนวอนอย่างขมขื่น

“แกรนหาที่ตายด้วยตัวเองนี่ อย่ามากวนฉัน แกเป็นแค่รองประธานห่วย ๆ เท่านั้น หางของแกบินขึ้นไปบนฟ้าแล้ว! แกคิดว่าแกเป็นอันดับหนึ่งในกรุงโซลเหรอ แม้แต่อันดับหนึ่งในกรุงโซลก็ลงจากตำแหน่งแล้ว เป็นคนต้องรู้จักเก็บหางดี ๆ รู้เรื่องไหม"

ประธานหลี่ดูจางลี่อย่างรุนแรง ล่วงเกินใครไม่ล่วงเกิน แต่กลับไปล่วงเกินคนที่มีความสามารถไม่ธรรมดาอย่างคุณชายหลี่

“ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเขาเป็นแค่คนยาจกธรรมดา…”

จางลี่ยังไม่ทันพูดจบ ประธานหลี่ก็ได้ยกเท้าของเขาขึ้นแล้วเตะหน้าจางลี่ โดยเตะคำพูดครึ่งหลังของจางลี่กลับเข้าไปในท้องของเขา

“แกนั่นแหละที่เป็นคนยาจก คนทั้งครอบครัวของแกต่างก็เป็นยาจก แกนั่นแหละที่เป็นกบในกะลา เป็นกบที่มองฟ้าจากก้นบ่อน้ำและคิดว่าท้องฟ้าใหญ่พอ ๆ กับบ่อน้ำจริง ๆ !”

ในสมองของจางลี่เกิดเสียงวิ้ง ๆ ขึ้นมา ที่ถูกประธานหลี่เตะเข้าเมื่อกี้ก็แทบจะตายแล้ว และบ่นพึมพำว่า "ตกลงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?"