บทที่ 339

กู้ซิ่งเหว่ยสามารถทนยอมรับต่อการเสียหน้าต่อหน้าคุณชายซูและเหอปินได้ เพราะยังไงพวกเขาก็เป็นคนที่กู้ซิ่งเหว่ยเลียแข้งเลียขา

แต่หากว่าหลี่โม่ได้เห็นสภาพที่เขาเสียหน้าเข้า นั้นเป็นสิ่งที่กู้ซิ่งเหว่ยไม่สามารถยอมรับได้

หลี่โม่เดินจับมือกู้หยุนหลานเข้ามา กู้หยุนหลานเหลือบมองกู้ซิ่งเหว่ยด้วยความสงสัยบางอย่าง แล้วมองไปที่คุณชายซูและเหอปินที่อยู่ด้านข้าง

ทั้งคุณชายและเหอปินต่างจ้องมองที่กู้หยุนหลาน ทั้งคู่ต่างถูกความสวยของกู้หยุนหลานดึงดูดให้หลงใหล

อย่างไรก็ตาม เหอปินก็เรียกสติคืนอย่างรวดเร็ว หลังจากสังเกตการแสดงออกของคุณชายซูแล้ว เหอปินก็ละสายตาอย่างรวดเร็ว

เหอปินรู้ดีว่า คุณชายซูสนใจกู้หยุนหลานเข้าแล้ว ดังนั้นจึงรีบระงับความรู้สึกจากกู้หยุนหลานทันที

หลี่โม่เหลือบมองคุณชายซูที่กำลังหลงไหลกู้หยุนหลานอยู่ เขาก็เดินตรงไปยังด้านข้างของกู้ซิ่งเหว่ยด้วยใบหน้าเย็นชา

กู้ซิ่งเหว่ยตัวตรงแล้วปิดกั้นทางเดินของหลี่โม่ไว้

“คนไร้ประโยชน์อย่างแก ก็ช่างไม่ดูเลยว่านี่มันเป็นสถานที่แบบไหน! ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่แมงดาเกาะผู้หญิงกินอย่างแกจะมาได้!”

"ถอยไป"

หลี่โม่พูดอย่างเฉยชา

“ถอยบ้านแกสิ ดูสารรูปคนไร้ค่าอย่างแกซิ ที่นี่ถูกเหมาจองไว้หมดแล้ว แม้แต่ฉันก็หาที่นั่งไม่ได้ คนยากจนอย่างแกจะเข้าไปทำไม”

กู้ซิ่งเหว่ยโกรธจนบ้าคลั่ง เขาถูกคุณชายซูและเหอปินดูถูกก็ไม่เป็นไร

ถึงกับถูกคนไร้ประโยชน์อย่างหลี่โม่ดูถูก

น่ารังเกียจสิ้นดี!

“โอ้...ฉันรู้แล้ว คนยากจนอย่างแกรู้ตัวว่าไม่มีเงิน เพื่อทำให้ภรรยาของแกพอใจ ดังนั้นจงใจเลือกมาในครั้งนี้ อยากจะใช้เคล็ดลับแบบนี้เพื่อประหยัดเงินใช่ไหมล่ะ”