บทที่ 355

หลี่โม่ลงมาจากเวทีประลอง เขานวดข้อมือแล้วเดินเข้าไปหาคุณชายซู

คุณชายซูตกใจจนขนลุกไปทั้งตัว “แก แกคิดจะทำอะไร ฉันขอเตือนว่าอย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่!”

เหอปินมองหลี่โม่ที่เต็มไปด้วยความอาฆาต เขาถอยหลังอย่างหวาดกลัวโดยไม่ได้ดึงคุณชายซูมาด้วย

คุณหวงกับคุณหม่ากลัวจนหัวหด ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมา

ซูเหวินปินรวบรวมความกล้าพูดออกไปว่า “แกจะทำอะไร การแข่งขันจบลงแล้ว พวกแกชนะแล้ว เรายอมแพ้ และจะไปจากที่นี่”

“จะไปก็ได้ แต่ขอให้ฉันสั่งสอนมันก่อน อยากให้ครอบครัวของฉันตายทั้งครอบครัวไม่ใช่หรือ อย่างนั้นฉันจะทำให้ครอบครัวของแกตายแบบไม่มีที่ฝังศพ”

หลี่โม่พูดจบก็ยกมือตบไปที่หน้าของคุณชายซู

ซูเหวินปินถึงกับหน้ากระตุก ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะห้ามหลี่โม่เอาไว้

เขาสามารถฆ่าคนโหดเหี้ยมอย่างอาหลง อาหู่ได้อย่างง่ายดาย ซูเหวินปินคิดว่าต่อให้ตนเองจะเอาปืนมาเผชิญหน้ากับหลี่โม่ ตัวเองก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่โม่vp^jfu

เผียะ!

ถูกตบหน้าอีกครั้ง ทำให้เลือดไหลออกมาจากปากของคุณชายซู เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอื้ออึงอยู่ในหัว ฝ่ามือของหลี่โม่ทำให้เขามึนงงไปหมด

“นี่แค่บทเรียนเล็กน้อยเท่านั้น ครั้งหน้าถ้าแกยังมาให้ฉันเห็นหน้าอีก จะไม่ใช่แค่ถูกตบสองครั้งอีกต่อไป”

จากนั้นหลี่โม่ก็หันมองคุณหวงกับคุณหม่า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกแกล่ะว่ายังไง จะยอมแพ้หรือจะสู้ต่อ”

“ไม่สู้แล้ว นายคือยอดฝีมือ ฉันยอมแพ้ และจะไปจากที่นี่”

“ฉันก็ยอมแพ้และจะไปจากที่นี่เหมือนกัน”

คุณหวงกับคุณหม่าพูดอย่างไม่ลังเล จากนั้นจึงรีบพาคนออกไปจากสนามประลอง

คนที่กำลังมึนงงอย่างคุณชายซู บ้วนเลือดออกมา ในเลือดยังมีฟันกรามที่หักเพราะแรงตบของหลี่โม่ปนออกมาด้วย

ซูเหวินปินกังวลว่าหลี่โม่จะทำร้ายคุณชายซูอีก หากเขาได้แต่ยืนมองหลานชายของตัวเองโดนทำร้ายจนตาย กลับไปต้องโดนลงโทษอย่างแน่นอน