บทที่ 367

เมื่อได้ยินชื่อหวู่เต้าเหวิน หวงจิงซานก็ตกตะลึงครู่หนึ่ง

ได้ยินเกี่ยวกับหลี่โฑม่แบบนั้นก็ค่อนข้างประหลาดใจ เกินความคาดหมายของหวงจิงซานมาก

เมื่อหรี่ตามองไปที่หลี่โม่ หวงจิงซานก็ยิ้มอย่างเย้ยหยันและพูดว่า "นายรู้ไหมว่าคนต่ำต้อยนั่นเป็นใคร? ลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของตระกูลกู้ไงล่ะ เป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกินประทังชีพชื่อว่าหลี่โม่ นายบอกว่าหวู่เต้าเหวินเป็นคนจองห้องส่วนตัวให้เขา นายแน่ใจนะว่าไม่ได้เล่นตลก?”

ผู้จัดการหวังมองหลี่โม่ด้วยสายตาว่างเปล่า เมื่อได้ยินหวงจิงซานแนะนำหลี่โม่แบบนี้ ในใจผู้จัดการหวังก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา

“แต่ถ้าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์จริง ๆ ผมเกรงว่าหวู่เต้าเหวินคงไม่ช่วยจองห้องส่วนตัวให้เขาหรอกนะครับ”

“ให้ตายเถอะ! ปกตินายฉลาดมีไหวพริบจะตาย ทำไมครั้งนี้ถึงสับสนแล้วล่ะ หวู่เต้าเหวินบริหารภัตตาคารอาหารหรูด้วยตัวเอง ถ้าหากว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลี่โม่จริง ๆ ล่ะก็ จะยอมปล่อยให้หลี่โม่มาทานอาหารที่นี่เหรอ? คงจะจัดเตรียมอาหารมื้อใหญ่ที่ภัตตาคารอาหารหรูตั้งแต่แรกแล้ว”

ผู้จัดการหวังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โดยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเหตุผลเดียวกัน แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของหวู่เต้าเวินที่โทรมาในตอนบ่ายในใจผู้จัดการหวังก็รู้สึกระแวงอีกครั้ง

“เรื่องนี้ ระมัดระวังไว้จะดีกว่าครับ เปิดประตูทำธุระต้องยิ้มต้อนรับลูกค้าทุกท่าน เดิมทีเราดำเนินด้วยเส้นทางของผู้บริโภคจำนวนมาก...”

ผู้จัดการหวังอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่ต้องการที่จะขัดใจหวงจิงซาน และไม่อยากมีปัญหากับหลี่โม่ ดังนั้นเขาจึงอยู่ตรงกลางเพื่อไกล่เกลี่ย

“นายโง่เหรอ! ไม่ฟังแม้แต่คำสั่งของฉัน นายเชื่อไหมว่าฉันจะโทรหาพ่อ แล้วไล่นายออกในไม่กี่วินาที”

"แต่… แต่ถ้าเป็นอย่างนี้จะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของร้านอาหารไม่ดีอย่างมากนะครับ ข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตสมัยนี้แพร่กระจายเร็วมาก หากว่าพวกเขาโพสต์บนออนไลน์..." ผู้จัดการหวังอธิบายอย่างลำบากใจ

“ถอยไป นายไปยืนอยู่ข้าง ๆ ซะ อย่ามาขวางการ์ดทำงานก็พอแล้ว ฉันจะส่งคนไปไล่พวกเขาออกไป”

หลี่โม่มองไปที่ผู้จัดการที่ลำบากใจและหวงจิงซานที่หงุดหงิด ก็ยิ้มแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จากนั้นกดโทรออกหมายเลขของเฉียนฝู

"ฮัลโหล ผมต้องการซื้อร้านอาหารถังซ่ง คุณช่วยจัดการให้หน่อยครับ"