บทที่ 386

“หลี่โม่! แกมาที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คนต่ำต้อยอย่างแกจะมาได้!” กู้ซิ่งเหว่ยตะโกนโวยวายอย่างโมโห

หลี่โม่เพิกเฉยเสียงโวยวายของกู้ซิ่งเหว่ยและเดินตรงไปที่ด้านข้างของกู้หยุนหลาน แล้วพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า "ผมไม่ได้มาสายไปใช่ไหม?"

กู้หยุนหลานตื่นเต้นมากจนพูดไม่ออก เธอทำได้เพียงส่ายหัวอย่างแรง และกอดหลี่โม่ไว้แน่นด้วยแขนของเธอ

หลี่โม่ลูบหลังกู้หยุนหลานเบา ๆ และช่วยกู้หยุนหลานสงบสติอารมณ์

โอวหยางจงเฉิงตบโต๊ะอย่างโกรธเคือง "ไอ้สารเลวนี่มาที่นี่ได้ยังไง! คนตระกูลกู้ตั้งใจจะหาเรื่องใช่ไหม!”

“ไม่ ไม่ใช่นะครับ ประธานโอวหยางโปรดอย่าโมโหไป เราไม่รู้เหมือนกันว่าคนไร้ค่านี้มาได้อย่างไร เราจะ… เราจะพาเขาออกไปเดี๋ยวนี้เลยครับ” กู้เจี้ยนกั๋วตอบกลับด้วยความหวาดกลัว

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย หลี่โม่ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนต่างรับมือไม่ทัน โดยเฉพาะกู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่น ๆ ต่างเกลียดชังหลี่โม่แทบตายแล้ว

หลี่โม่เหล่มองโอวหยางจงเฉิง แล้วกระซิบพูดเบา ๆ กับกู้หยุนหลานว่า "ปล่อยมือของคุณก่อนแล้วคอยดูผมแก้แค้นให้คุณ แค่รออย่างเชื่อฟังนะครับ"

"อืม"

ในขณะนี้ หลี่โม่กลายเป็นที่พึ่งสำคัญของกู้หยุนหลาน กู้หยุนหลานก็ปล่อยมือโดยที่ไม่คิดไตร่ตรองอะไร

หลี่โม่ทำใจให้สงบลงครู่หนึ่งแล้วก้าวเดินทีละก้าวไปหาโอวหยางจงเฉิง

ในใจโอวหยางจงเฉิงรู้สึกตื่นตระหนกมากขึ้นทันที นี่เป็นถึงปรมาจารย์ที่สามารถโจมตีผู้คุ้มกันชั้นยอดได้หลายคนเชียวนะ ถ้าต้องลงมือขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ โอวหยางจงเฉิงรู้สึกว่าต่อให้มีเขาเป็นสิบคนก็ไม่เพียงพอให้หลี่โม่ทุบตี

“แกจะทำอะไร! ฉันคือโอวหยางจงเฉิง! ฉันสามารถทำให้ตระกูลกู้ของพวกแกล้มละลายได้ในไม่กี่วินาที คนยากไร้อย่างแกถ้าไม่อยากให้ภรรยาและลูกอดอยากไม่มีอะไรจะกินในอนาคตล่ะก็ จงคุกเข่าโขกหัวคำนับอย่างเชื่อฟังแล้วขอความเมตตาจากฉันซะ!"

โอวหยางจงเฉิงตะโกนเสียงดัง พยายามข่มขู่หลี่โม่ และทำให้หลี่โม่รู้สึกว่ายากแล้วถอยกลับ

แต่สำหรับหลี่โม่แล้วเรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา เพียงแค่หลี่โม่โทรออกหนึ่งสาย ก็สามารถทำให้โอวหยางจงเฉิงคุกเข่าลงในไม่กี่วินาที

แต่ในเวลานี้ หลี่โม่เพียงต้องการระบายความโกรธเท่านั้น และเอาชนะโอวหยางจงเฉิงอย่างโหดเหี้ยมเพื่อระบายความโกรธให้กู้หยุนหลาน