บทที่ 400

แตกสลายแล้ว!

วิญญาณของโอวหยางจงเฉิงแตกสลายไปแล้ว ทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง แก้มขึ้นกระตุกอย่างแรง และใบหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยว

“ประ… ประธานโอวหยาง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ประธานเฉียนถามอย่างอ่อนแรง

"เกิด… เรื่อง"

โอวหยางจงเฉิงกล่าวอย่างอ่อนแรง และสายตามองไปยังหลี่โม่ที่อยู่ไม่ไกล

นี่ก็คือคนที่ทำให้เขาทุกคนล้มละลาย และเป็นเรื่องที่ใครเป็นคนผูกกระดิ่ง ก็ต้องให้คนนั้นมาแก้

ถ้าไม่อยากจะล้มละลายและใช้ชีวิตที่หรูหราต่อไป ก็ทำได้เพียงขอร้องอ้อนวอนให้หลี่โม่อภัย!

โอวหยางจงเฉิงมองชีวิตอย่างสิ้นหวัง ทันใดนั้นความหวังที่ริบหรี่ก็ปรากฏขึ้น และความหวังนั้นคือการให้อภัยจากหลี่โม่

ร่างกายเคลื่อนไหวอยู่บนโซฟา จากนั้นร่างกายของโอวหยางจงเฉิงก็อ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่ และเคลื่อนตัวจากโซฟาไปที่พื้นแล้วเข่าทั้งคู่ก็คุกเข่าลงบนพื้นโดยตรง

เอวอวบอ้วนโค้งลงอย่างรวดเร็ว และโอวหยางจงเฉิงก็คุกเข่าโขกหัวคพนับกับพื้น จนเกิดเสียงตุ้บขึ้นมา

ประธานเฉียนทั้งสามคนต่างสะดุ้งด้วยความตกใจกลัว และยังไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น

“ประธานโอวหยาง! คุณ ทำไมคุณถึง…”

ประธานเฉียนกล่าวเช่นนั้น และทันใดนั้นเขาก็สำลักประโยคในช่วงครึ่งหลัง เพราะเขาเห็นโอวหยางจงเฉิงยืดเอวตรง แล้วโค้งลงอย่างแรงอีกครั้ง และปล่อยให้หน้าผากกระแทกลงกับพื้น

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

เสียงโค้งคำนับดังขึ้นไม่หยุด โอวหยางจงเฉิงไม่รู้ว่าตัวเองคำนับไปกี่ครั้งแล้ว เขารู้สึกเพียงว่ามีอาการวิงเวียนศีรษะแบบวิ้ง ๆ แล้วหยุด

ในเวลานี้หน้าผากของเขาก็แตกแล้ว และเลือดก็หยดไหลลงมาที่ประตูหน้า มันดูน่ากลัวและน่าสมเพช