บทที่ 422

”ถูกทำร้ายจนมีสภาพแบบนั้นแล้ว ยังมาบอกว่าบาดเจ็บแค่ภายนอก หากว่านายมีเลือดออกภายในและเสียชีวิตในบ้าน นั่นถือว่าเคราะห์ร้ายแล้ว ตามไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลพร้อมกัน”

กู้เจี้ยนหมินกล่าวด้วยใบหน้าที่เย็นชา

กู้หยุนหลานขยิบตาให้หลี่โม่ และทั้งสองตามกู้เจี้ยนหมินคู่สามีภรรยาไปยังโรงพยาบาล

ภายในโรงพยาบาลวุ่นวายกับการตรวจต่าง ๆ และผลการตรวจก็ไม่มีปัญหาใหญ่ใด ๆ กู้หยุนหลานนั้นตกใจกลัวเกินไปและจำเป็นต้องพักผ่อนเป็นเวลาสองวัน ส่วนหลี่โม่นั้นได้รับบาดเจ็บจากเนื้อเยื่ออ่อนหลายจุดทั่วร่างกาย

กู้เจี้ยนหมินถอนหายใจด้วยความโล่งอก “หยุนหลาน ครั้งนี้ลูกทำได้ยังไง ลูกทำให้ประธานโอวหยางขอขมาและกู้คืนคำสั่งซื้อทั้งหมด ลูกคือผู้กอบกู้ของตระกูลกู้เรา”

กู้หยุนหลานฝืนยิ้มบาง ๆ และไม่ได้ตอบกลับกู้เจี้ยนหมิน เมื่อนึกถึงเรื่องของประธานโอวหยางก็นึกถึงท่าทีของผู้เฒ่ากู้และคนอื่น ๆ สิ่งนี้ทำให้กู้หยุนหลานรู้สึกท้อแท้

“ครั้งนี้ลูกช่วยกอบกู้ตระกูลกู้ ในที่สุดบ้านสองของพวกเราก็ถือว่าเงยหน้าอ้าปากได้แล้ว คอยดูซิว่าหลังจากนี้เมื่อบ้านใหญ่และบ้านสามเจอพวกเราแล้วจะละอายใจ ทำได้ดีมากหยุนหลาน”

กู้เจี้ยนหมินเลิกคิ้วด้วยความปีติยินดี ก่อนหน้านี้เพราะเหตุนี้ จึงโดนบ้านใหญ่และบ้านสามทำให้โกรธมาก ตอนนี้กู้หยุนหลานเปลี่ยนทิศทางกระแสน้ำ ทำให้กู้เจี้ยนหมินรู้สึกมีความสุขราวกับถูกปลดปล่อยเหมือนเพลงทาสเป็นไทขับร้องลำนำ

“หึ หยุนหลานของเราทำได้แล้วยังไง ก็เป็นเพราะข้างกายมีคนก่อความวุ่นวายถ้าไม่ใช่เพราะหลี่โม่สร้างปัญหาวุ่นวาย ก็คงไม่เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้”

หวังฟางเหล่ตามองไปที่หลี่โม่

ถึงแม้ว่าหลี่โม่จะช่วยกู้หยุนหลานโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง แต่หวังฟางก็ยังดูถูกหลี่โม่ และเมื่อนึกถึงสาเหตุของเหตุการณ์ต่อเนื่องนี้ หวังฟางก็ยิ่งโกรธหลี่โม่มากขึ้น

“จุดนี้แม่ของลูกพูดถูก หลี่โม่นายหุนหันพลันแล่นเกินไป จะทำอะไรก็ต้องใช้สมองและมีสติหน่อย ประธานโอวหยางนั้นเป็นคนที่นายสามารถล่วงเกินได้เหรอ? ถ้าครั้งนี้ไม่ใช่เพราะหยุนหลานพลิกสถานการณ์ นายคงจะทำลายตระกูลกู้ของพวกเราไปแล้ว!"

กู้เจี้ยนหมินแสดงบทบาทของพ่อตาและแสดงสีหน้าที่เข้มงวดแล้วตำหนิหลี่โม่

หลี่โม่ก้มหน้าไม่พูดอะไร ท่าทางราวกับยอมจำนน

“พ่อคะ แม่คะ อย่าไปว่าเขาเลยค่ะ ยังไงทุกอย่างก็ได้รับการจัดการแล้วนี่คะ”