บทที่ 426

“พวกคุณสองคนก็ร่วมด้วยเหรอ?”

เฉียวเจิ้งหลงถามนายน้อยจางและนายน้อยฉินอย่างฉุนเฉียว

นายน้อยจางและนายน้อยฉินต่างรู้สึกเย็นวาบในใจ แม้จะไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกว่าไม่สามารถยอมรับความผิดนี้ได้อย่างแน่นอน

“พวกเราถูก… ฮั่วเจี้ยนเฟิงยุยงนะครับ เขาเป็นคนนำเรื่องพวกนี้ก่อนเลย ลึก ๆ ในใจพวกเราไม่ได้เต็มใจเลยนะครับ”

“ใช่ครับ พวกเราต่างไม่เต็มใจ พวกเรารู้ดีว่าทุกคนเท่าเทียมกัน และไม่ควรตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์ภายนอก เราไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฮั่วเจี้ยนเฟิงทำเลยสักนิด”

นายน้อยจางและนายน้อยฉินต่างพยายามที่จะโยนความผิด แต่เฉียวเจิ้งหลงก็ยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา จากนั้นเฉียวเจิ้งหลงก็ยกมือขึ้นมาโบกตบทั้งสองคนด้วยหน้ามือแล้วต่อด้วยหลังมืออีกที

“คิดว่าฉันหลอกง่ายมากหรือไง?”

เฉียวเจิ้งหลงยิ้มอย่างเย็นชา

“ไม่ ไม่ใช่ครับ พวกผมผิดไปแล้ว สำนึกผิดแล้วครับ”

นายน้อยจางและนายน้อยฉินจะร้องไห้แล้ว เดิมทีพวกเขาต้องการติดตามฮั่วเจี้ยนเฟิงเพื่ออวดอำนาจ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีผลลัพธ์เช่นนี้

ฮั่วเจี้ยนเฟิงกุมหน้าตัวเอง และมองไปยังหลี่โม่ที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยท่าที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ในใจก็ไม่พอใจมากขึ้นทันที

“ประธานเฉียว คุณตบผม ผมยอมรับได้ แต่คุณต้องบอกเหตุผลกับผมว่าทำไม ทำไมคนที่ถูกตบตีถึงเป็นพวกเรา ไม่ใช่ไอ้ยาจกนี้!”

เพียะ เพียะ เพียะ!

เฉียวเจิ้งหลงตบฮั่วเจี้ยนเฟิงอย่างสุดแรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "นายพูดจากับฉันหมายความว่าไง ไม่รู้ว่าคำว่าตายเขียนยังไงใช่ไหม?"

ฮั่วเจี้ยนเฟิงชาไปทั้งร่าง และเพิ่งนึกได้ว่าเฉียวเจิ้งหลงมีสถานะอย่างไร เขาพูดจาแบบนั้นกับเฉียวเจิ้งหลงเมื่อครู่นี้ บอกได้เลยว่ารนหาที่ตายแล้วจริง ๆ