บทที่ 447

เมื่อเห็นคุณปู่หวังเดินเข้ามาด้วยความโกรธ ห้องโถงที่มีเสียงดังก็เงียบลงทันที ทุกคนมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาที่โศกเศร้า แล้วก็เริ่มซุบซิบกันด้วยเสียงที่แผ่วเบา

"โลกทุกวันนี้มันหมุนไปเร็วมาก เมื่อกี้เพิ่งจะได้ต่อยหลานชายคนรองของตระกูลหวังไปหมาด ๆ มาตอนนี้ก็จะถูกลงโทษซะแล้ว"

“วันนี้เป็นวันเกิดปีที่ 70 ของคุณปู่หวัง แต่เห็นใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธแบบนี้ เกรงว่าจะผลจะออกมาไม่ดีเลยแฮะ”

"คงมีการแสดงดี ๆ ให้ได้ชม บางทีคนตระกูลหวังอาจจะรุมล้อมเด็กคนนั้นก็ได้นะ ดูแล้วคนตระกูลหวังมากันหลายคน แถมยังมีแขกผู้ทรงเกียรติอีกหลายคน แต่ละคนทรงอำนาจกันทั้งนั้น"

แขกคนทั่วไปกำลังยืนทานผลไม้ระหว่างรอชมการแสดงโชว์ หวังซูหยุนและกู้หยุนหลานเห็นคุณปู่หวังกำลังเดินมาทั้งคู่ก็รีบลุกขึ้นยืน

"คุณปู่ คุณปู่มาทำอะไรที่นี่คะ คุณปู่นั่งลงก่อนดีกว่าค่ะ อย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ"

หวังซูหยุนพูดอย่างระมัดระวัง

"ซูหยุน แกมานี่! แกมาทำอะไรกับหมาป่าตาขาวใจร้ายตัวนี้! ไม่เห็นเหรอว่าคุณปู่ท่านโกรธมากขนาดไหนแล้ว"

หวังจินไห่ตะคอกใส่หวังซูหยุนด้วยความโกรธ จากนั้นก็ลากหวังซูหยุนไปข้างหลังเธอ

"คุณปู่ คุณปู่ฟังที่หนูจะพูดก่อนนะคะ เรื่องทั้งหมดก็คือ…"

กู้หยุนหลานอยากจะช่วยหลี่โม่อธิบาย แต่คุณปู่หวังกลับไม่ฟังคำพูดของกู้หยุนหลาน และจ้องไปที่หลี่โม่ด้วยความเดือดดาล คุณปู่หวังยกไม้ค้ำหัวมังกรในมือขึ้นแล้วฟาดหลี่โม่ล้มลงไป

ตุ้บ!

มีเสียงทุบตีอย่างหนัก และไม้ค้ำหัวมังกรที่หนัก ๆ ก็กระแทกไหล่ของหลี่ม่ออย่างแรง

ร่างหลี่โม่ขยับเล็กน้อย จากนั้นเขาค่อย ๆ กัดฟันและไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว