บทที่ 449

มีน้ำตาอยู่ในดวงตาของกู้หยุนหลาน เธอถูกตระกูลวังตำหนิมาตลอดทั้งวัน ในใจของเธอรู้สึกผิดจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของคุณปู่หวัง กู้หยุนหลานก็เช็ดน้ำตาและทำได้แต่เม้มปากอย่างดื้อรั้นโดยไม่พูดอะไร

เวลานี้จะให้หลี่โม่ยอมรับผิดนั้นกู้หยุนหลานทำไม่ได้ เมื่อมองดูกู้หยุนหลานไม่พูดอะไร คุณปู่หวังก็ยิ่งเดือดขึ้น ชายชรายกไม้เท้าขึ้นแล้วตะคอกใส่กู้หยุนหลาน "แกยังมีหน้ามาปกป้องไอ้สารเลวนี้อีกเหรอ!"

"หยุนหลาน เธออยากให้ไอ้สารเลวนี่ทำลายปู่ของเธอหรือไง? เธอเองก็เป็นคนมีการศึกษาสูงนะ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทำไมเธอถึงเลือกไอ้ไร้ประโยชน์นี่!" หวังจินไห่กล่าวหากู้หยุนหลาน

เมื่อเห็นว่าตระกูลกู้กำลังเล็งเป้าไปที่กู้หยุนหลาน หลี่โม่ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ และยืนอยู่ตรงหน้าหวังจงเหิง

"ฉันขอโทษ เมื่อกี้เป็นความฺผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรลงไม้ลงมือ ช่วยยกโทษให้ฉันด้วย"

หลี่โม่พูดอย่างไร้ความรู้สึก

หวังจงเหิงจ้องไปที่หลี่โม่อย่างเย็นชา ตั้งใจจะให้หลี่โม่คุกเข่าลงและขอโทษ แต่กังวลว่าหากยังทวีความรุนแรงขึ้น คุณปู่หวังจะยิ่งโกรธ

"คนไม่เอาไหนอย่างแกรู้จักคุกเข่าขอโทษด้วยเหรอ? เมื่อกี้แกงงอะไรอยู่ล่ะ กล้าต่อยฉันใช่ไหม ตอนนี้ยังจะกล้าอยู่หรือเปล่าล่ะ?"

หวังจงเหิงพูดไปพลาง ในขณะที่ยื่นมือออกไปตบแก้มของหลี่โม่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและการดูถูกเหยียดหยาม

"ไม่กล้า"

หลี่โม่กัดฟันตอบ

"ฮ่าฮ่า แกนี่มันไร้ประโยชน์ซะจริง วันนี้เพื่อเห็นแก่หน้าของคุณปู่ ฉันจะไม่เอาเรื่องคนไม่เอาไหนอย่างแก ต่อไปถ้าฉันเจอแกอีก ฉันจะตีขาแกให้หักเลย!"

หลี่โม่ก้มหน้าไม่พูดอะไร ปล่อยให้หวังจงเหิงตบแก้มเขาต่อไป

หลังจากหวังจงเหิงพูดจบก็เริ่มเย็นชาลง เขาตบหน้าหลี่โม่อย่างแรงอีกที "จำไว้ฉันตบแกครั้งนี้เพื่อเป็นการเตือน ต่อไปเมื่อแกเจอฉันก็ช่วยมีมารยาทกว่านี้ด้วย"

เมื่อความโกรธของคุณปู่หวังสงบลงมาก ก็เห็นว่าผู้คนรอบ ๆ ตัวเขากำลังดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความสนุกสนาน เขารู้สึกตัวเองน่าเกลียดขึ้นมาทันที

"เฮ้อ! ฉันจะบ้าตาย กลับกันเถอะ เห็นไอ้ขยะนี้ทีไรหัวเสียทุกที!"