บทที่ 467

แขกแต่ละคนต่างพากันพูดคุยถึงตัวตนของเฉียนฝูกันทีละคน และเมื่อพวกเขามองไปที่เฉียนฝูแววตาของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นประกาย เหมือนกับหมาป่าที่กำลังหิวโหยเมื่อเห็นเนื้อแดง พวกเขาแต่ะละคนต้องการที่จะกระโจนเข้าไปกอดที่ต้นขาของเฉียนฝู

อย่าว่าแต่การได้กอดต้นขาเลย แค่ได้สัมผัมเพียงนิ้วเท้าของเฉียนฝู ก็สามารถมีชีวิตที่มีสุขสบายและมีความสุขได้ไปทั้งชาติ

"การที่สามารถพบท่านประธานเฉียนที่นี่ได้ จะต้องรีบเข้าไปทำความรู้จักเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดี"

“ขอแค่ได้คุยกับท่านประธานเฉียนสักคำสองคำ ก็ถือเป็นพรสำหรับคุณและฉันแล้ว ยิ่งถ้าหากสร้างความประทับใจที่ดีต่อท่านประธานเฉียนได้ ก็คงจะยิ่งตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนแน่เลย"

"รีบเข้าไปทักทายท่านประธานเฉียนกันเถอะ ช้าไปจะไม่มีที่ยืนนะ ทุกคนเร็วเข้า"

แขกทุกคนพร้อมที่จะเคลื่อนไหวแล้ว คุณปู่หวังก็ลุกลี้ลุกลนอย่างกับไฟจะไหม้บ้าน และพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "พวกแกยังจะมัวใจเย็นกันอีก รีบพาฉันไปที่นั่น ฉันจะเข้าไปทักทายท่านประธานเฉียน

หวังจินซาน หวังจินไห่ช่วยกันพยุงคุณปู่หวังเดินอย่างรวดเร็วไปตรงไปที่เฉียนฝู

หวังจงฉวน หวังจงเหิง หวังจงเฉิงสีหน้าของพวกเขาเริ่มแสดงอาการไม่พอใจ เขาไม่ได้ฟังการสนทนาของแขกพวกนั้น พวกเขามัวแต่สงสัยว่าทำไมหลี่โม่ถึงนั่งในรถโรลส์-รอยซ์แฟนทอมได้?

ถ้าเป็นรถโรลส์-รอยซ์ธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันสามารถเข้าไปนั่งในรถโรลส์-รอยซ์แฟนทอมราคาหลายสิบล้าน มันไม่ใช่ที่ที่คนน่าสมเพชอย่างไอ้หลี่โม่ควรจะนั่งเลย!

“มันจะมากไปแล้วไอ้หลี่โม่ มันเรียกร้องความสนใจไปหมดแล้ว มันคิดว่ามันเป็นเจ้าชายแห่งแดนมังกรหรือไง”

“จะปล่อยให้มันมาทำการแสดงที่นี่ไม่ได้ ต้องไปแสดงฝีมือให้มันเห็น”

หวังจงเหิงและหวังจงเฉิงพึมพำบางอย่าง แล้วพวกเขาก็พุ่งตรงไปหาหลี่โม่ด้วยกัน หวังจงฉวนก็ตามมาติด ๆ เขารู้สึกไม่สบายใจ

คุณปู่หวังและแขกทุกคนเดินตรงไปที่เฉียนฝู ต้องการที่เข้าใกล้เฉียนฝู ผู้คนเริ่มเดินกันช้าลง แต่ละก็คนมัวแต่คิดอยู่ในหัวว่าจะเข้าไปทักทายเฉียนฝูอย่างไร

ในเวลานั้นหวังจงเหิงและคนอื่น ๆ ก็เดินมาที่คุณปู่หวังและคนอื่นที่ยืนอยู่ต่างพากันยืนอยู่ที่ด้านหน้าของหลี่โม่ พวกเขาเพ่งเล็งสายตาจดจ่อไปที่หลี่โม่