บทที่ 47

หลี่โม่ยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย แล้วพูดว่า "ให้เขาขึ้นมา ผมจะรอดู แล้วให้คุณจัดการกับเขา"

“ได้ครับ คุณชายหลี่” หรงปินพูด

ไม่กี่นาทีต่อมา กู้ซิ่งเหว่ยก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขายื่นมือออกมาและพูดอย่างประจบประแจง "โอ้ ท่านประธานหรง ในที่สุดผมก็ได้พบคุณแล้ว ผมรู้สึกประทับใจ และตื่นเต้นเป็นอย่างมากครับ"

หรงปินยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า "ผู้จัดการกู้ คุณสุภาพมากนะ"

เมื่อกู้ซิ่งเหว่ยเห็นหรงปินจับมือกับเขา เขาก็ยิ้มทันที ดูเหมือนว่า วันนี้หรงคังกรุ๊ปอาจจะยอมรับการเปลี่ยนแปลงผู้รับผิดชอบแล้ว

‘แน่นอน ฉันกู้ซิ่งเหว่ย คือมังกรในหมู่มนุษย์และเป็นอนาคตของตระกูลกู้’

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองเข้าไปข้างใน สายตาของเขาก็เห็นว่ามีคนอื่นอยู่ในสำนักงาน และพวกเขากำลังนั่งดื่มชากันอย่างสง่าผ่าเผยบนโซฟา

“หลี่โม่? ไอ้ขยะ แกมาทำอะไรที่นี่?” สีหน้าของกู้ซิ่งเหว่ยเปลี่ยนไป เขาดูไม่สบอารมณ์อย่างมาก สายตาของเขาเย็นชาขึ้น และเต็มไปด้วยการดูถูก

ทำไมไอ้ขยะถึงมาอยู่ที่นี่?

แถมยังนั่งจิบชาบนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ!

ไอ้หมอนี่ มันไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน?

นี่คือห้องทำงานของประธานหรงคังกรุ๊ป!

หลี่โม่ยิ้ม เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ว่าไง กู้ซิ่งเหว่ย”

“ว่าไงบ้านแกสิ! แกมาที่นี่ทำไม!” กู้ซิ่งเหว่ยโกรธทันที เขาขมวดคิ้ว สายตาของเขาเย็นชา

ไอ้หลี่โม่นี่ ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ง่าย ๆ?

“แล้วยังจะนั่งอยู่อีก? ยังจะดื่มชาอยู่อีก?! รู้ไหมที่นี่คือที่ไหน ยังไม่ทำความเคารพฉันอีก!”

กู้ซิ่งเหว่ยรู้สึกรำคาญ ถ้าหากหรงปินโกรธเพราะหลี่โม่มันไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ ทั้งเขาและตระกูลกู้จะไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรแน่!

ตอนที่หรงปินเห็นกู้ซิ่งเหว่ยปฏิบัติต่อหลี่โม่อย่างหยาบคาย เขาก็หงุดหงิด และพยายามจะหยุดกู้ซิ่งเหว่ยหลายครั้ง แต่ถูกสายตาของหลี่โม่หยุดไว้

เห็นได้ชัดว่าคุณชายหลี่คนนี้ไม่ธรรมดา แต่ทำไมเขาต้องแสร้งทำเป็นคนต่ำต้อย และอ่อนแอ?