บทที่ 474

กู้หยุนหลานบังคับให้ตัวเองถามอย่างใจเย็น

"แม่คนสวย แกไม่รู้จริงเหรอว่าเพราะอะไร?"

เหล่าไป่นั่งบนเก้าอี้พูดด้วยรอยยิ้ม และรับบุหรี่หงต้าซานจากลูกน้องของเขา "คนอื่นเป็นขุนนางที่ขี้ลืม แต่พอมาที่นี่กลับได้เจอคนสวยที่ขี้ลืมซะแล้ว"

"ฉันไม่รู้จักพวกนาย สรุปพวกนายเป็นใคร ทำแบบนี้ทำไม!" กู้หยุนหลานถามด้วยเสียงดัง

"เฮ้ เฮ้ ถ้าแกจำไม่ได้งั้นก็ช่างมันเถอะ แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแก แล้วก็เกี่ยวข้องกับไอ้สามีที่ไร้ประโยชน์ของแกด้วย ส่วนคนที่เหลือเหล่านี้ ถือว่าโชคร้ายไปก็แล้วกัน"

แววตาของเหล่าไป่เต็มไปด้วยเรื่องตลก เขารู้สึกว่ามีความสุขมากที่ได้แกล้งกู้หยุนหลาน เพราะโอกาสที่จะได้แกล้งผู้หญิงที่สวยแบบนี้ไม่ได้มีมากนัก

"กู้หยุนหลาน ก่อนหน้านี้แกกับหลี่โม่ไปทำเรื่องอะไรมา! พวกแกไปทำให้คนอื่นขุ่นเคืองก็อย่าเอาพวกเราเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยสิ!” กู้ซิ่งเหว่ยถามด้วยความโมโห

ตอนนี้ถูกจับโดยคนที่ดูเหมือนจะเป็นคนชั่วร้ายมาก พวกเขาดูบ้าคลั่ง เหมือนจะฆ่าคนได้จริง ๆ ! กู้หยุนหลานได้แต่ส่ายหัว ไม่สามารถตอบเสียงโวยวายของกู้ซิ่งเหว่ยได้ เพราะเธอนึกไม่ออกว่าเคยไปทำให้ใครขุ่นเคือง

เรื่องของโอวหยาง และเรื่องของคุณชายซู ล้วนผุดขึ้นมาในใจของกู้หยุนหลาน

แต่กู้หยุนหลานรู้สึกว่าเรื่องพวกนี้ก็จัดการไปหมดแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรตามมาแล้ว

แต่เมื่อลองคิดทบทวนเรื่องทั้งหมด กู้หยุนหลานก็ยังคงนึกไม่ออกว่าเคยทำผิดต่อใคร

เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของกู้หยุนหลานแล้ว เหล่าไป่ก็พ่นควันบุหรี่สีขาวออกมาที่หน้าของกู้หยุนหลานอย่างร่าเริง

ควันบุหรี่ที่ฉุนทำให้กู้หยุนหลานสำลักจนหายใจแทบไม่ออก

"โอ๊ะโอ ยัยคนสวยนี่คงไม่ชินกับกลิ่นควันบุหรี่สินะ ดูท่าแกนี่จะบอบบางสะจริง ๆ ฉันชักจะเห็นอกเห็นใจแกแล้วล่ะสิ แต่เมื่อรับงานจากคนอื่นมาแล้ว จะไม่ทำก็คงไม่ได้ ต้องขอประทานโทษคนสวยก่อนแล้วกัน"