บทที่ 480

นี่ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า!

กังฟูของเหล่าไป่ฝึกฝนมาเพื่ออะไรกัน ร่างกายของเขาแข็งแกร่งราวกับเหล็ก แต่หลี่โม่ตบเขาเข้าอัดกับกำแพงจนเลือดก็พุ่งออกมาจากปาก

ความเย็นไล่มาจากฝ่าเท้าขึ้นไปที่สมอง รุ่นน้องทั้งสองของเหล่าไป่มองหน้ากัน ลังเลอยู่สักครู่ก่อนที่จะตัดสินใจช่วยเหล่าไป่

แต่ในขณะนั้นเหล่าไป่ถูกหลี่โม่ซัดลงเละอย่างกับโคลน และหลี่โม่ก็วางเขาไว้บนเก้าอี้

"นั่งนี่สิ นั่งดูฉันจัดการพวกมัน ฉันจะเก็บกวาดครอบครัวของพวกแกให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเลยล่ะ" หลี่โม่พูดพร้อมยิ้ม

เลือดพุ่งออกมาจากมุมปากของเหล่าไป่ และความเจ็บปวดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาไม่สามารถนับได้ว่ากระดูกบนร่างกายของเขาหักไปกี่ชิ้น เหล่าไป่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แล้ว และรู้สึกว่ากระดูกของเขาหักไปทั้งตัวเพราะหลี่โม่

นี่คือคนโหดเหี้ยม โหดเหี้ยมเกินไป!

เหล่าไป่สรุปในใจ

เหล่าไป่และรุ่นน้องสองคนหยุดอยู่ด้วยกัน ทั้งสองคนขาสั่นเล็กน้อย และความคิดที่จะวิ่งหนีก็เข้ามาในหัวของพวกเขา

พวกเขาทั้งสองไม่คิดที่จะเผชิญหน้ากับหลี่โม่อีกต่อไป นี่ขนาดพวกเขาใช้ท่าไม้ตายทั้งสามกระบวนท่าแล้ว ยังไม่สามารถสู้หลี่โม่ได้

แค่มองไปที่ความโหดเหี้ยมของหลี่โม่ในตอนนี้ ทั้งสองคนก็รู้ว่าพวกเขาได้ชนกับแผ่นเหล็กเข้าแล้ว

เตรียมตัววิ่งหนี!

แต่ทันทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวไป หลี่โม่ก็ลอยตัวขึ้น เท้าข้างหนึ่งกวาดไปในอากาศและเตะทั้งสองคนลงกับพื้นพร้อมกัน

หลี่โม่ร่อนลงมาอย่างมั่นคง มองทั้งสองด้วยสายตาเหยียดหยาม

เลือดกระฉูดออกจากปากของรุ่นน้องทั้งสองของเหล่าไป่ พวกเขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างสาหัส ภายใต้การเตะของหลี่โม่

"พี่ใหญ่ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราได้รับคำสั่งมา ที่ทำไปก็เพราะต้องการเงินมาเลี้ยงครอบครัว ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ"