บทที่ 482

กู้เจี้ยนกั๋วหยิบที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมา ขว้างใส่ใต้เท้าของหลี่โม่ด้วยความโมโห

เพล้ง!

ที่เขี่ยบุหรี่แก้วแตกกระจายเต็มพื้น

“แกคิดว่าแกเป็นใคร! เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ แกต้องอธิบายกับเราให้รู้เรื่องว่าพวกแกไปหาเรื่องใครมากันแน่! ถ้าให้แกไปจัดการ ไอ้ขยะไม่ได้เรื่องอย่างแกอย่างมากก็แค่ต่อสู้เป็นเท่านั้น แกจะไปจัดการอะไรได้!”

กู้เจี้ยนกั๋วเอ่ยคำราม ระบายความโกรธเกรี้ยวในใจทั้งหมดออกมา

หลี่โม่หัวเราะเบา ๆ “ถึงพูดไปพวกคุณก็จัดการไม่ได้หรอกครับ แถมยังต้องมาวิตกกังวลด้วย ผมทำแบบนี้ก็เพื่อพวกคุณเอง”

กู้ซิ่งเหว่ยมองดูท่าทีของหลี่โม่ ก็สะกดกลั้นโทสะในใจไว้ไม่อยู่ เขาแผดเสียงเอ่ย “เจ้าขยะนี่ยังจะเสแสร้งอีก! ก่อปัญหาใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมาแล้วยังจะมีหน้ามาเสแสร้ง ฉันอยากจะฆ่าแกให้ตายเลยจริง ๆ”

“กู้หยุนหลาน! แกสั่งสอนสามีไม่ได้เรื่องของแกให้ดี ๆ เสียบ้างนะ รีบให้เขาบอกมาซะดี ๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของพวกแกเอง แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของชีวิตคนในตระกูล!”

ในใจกู้ซิ่งเหว่ยนึกกลัวขึ้นมาภายหลัง เรื่องแบบนี้หากเกิดขึ้นอีกครั้ง เขาคงต้องเป็นโรคประสาทแน่ ๆ

ต้องรู้แน่ชัดให้ได้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ จากนั้นถึงจะคิดหาหนทางแก้ไขปัญหาได้

ส่วนวิธีการแก้ไขปัญหานั้น แน่นอนว่าต้องเป็นการบังคับข่มขู่ให้กู้หยุนหลานและหลี่โม่ไปขอขมาถึงที่ หรือแม้กระทั่งมอบตัวพวกเขาแล้วค่อยว่ากันอีกที

ในใจกู้หยุนหลานเห็นด้วยกับความคิดของหลี่โม่ หลังจากผ่านเรื่องของประธานโอวหยางมา กู้หยุนหลานก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับใบหน้าอัปลักษณ์ชั่วร้ายของพวกญาติอีก

การไปเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเอง ก็ยังดีว่าถูกพวกญาติ ๆ เห็นเป็นเบี้ยพนัน

“เรื่องนี้ฉันกับหลี่โม่จะจัดการด้วยกันเอง ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงพวกคุณก็จะไม่มีส่วนพัวพันด้วยทั้งนั้นค่ะ ขอให้พวกคุณวางใจได้” กู้หยุนหลานพูดพร้อมกับค้อมหัวลง

“บัดซบ! พวกแกสองผัวเมียนี่ชักจะเอาใหญ่ขึ้นทุกวันแล้วนะ นี่พวกแกคิดจริง ๆ เหรอว่าเราไม่กล้าจัดการเก็บพวกแก?!”

กู้ซิ่งเหว่ยคำรามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด