บทที่ 486

"เฮ้ย! ยังจะเดินอีก แกจะเดินไปถึงไหนกัน ฉันให้แกคุกเข่าลง แกไม่ได้ยินใช่ไหม?!"

"ไอ้เด็กนี้มันคงไม่ได้โง่ใช่ไหม? ดูสายตาของมันไม่ค่อยปกติ ฉันล่ะชอบทำความสะอาดพวกงี่เง่าแบบนี้ที่สุด เดี๋ยวอีกหน่อยฉันจะลากมันไปเป็นชักโครกในห้องน้ำ! "

บอดี้การ์ดหลายคนพูดติดตลกและหยิบมีดออกมาจากเอว

"ถอยไป"

หลี่โม่มองไปที่บอดี้การ์ดที่มีมีดอยู่ข้างหน้าเขา และพูดอย่างใจเย็นว่า "สุนัขที่ดีจะไม่เข้ามาขวางทาง"

"โอ้โห! กล้าเรียกพวกเราว่าหมา วอนหาที่ตาย พวกเราจัดการมัน เอามันให้ตายเหมือนหมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน !"

บอดี้การ์ดที่โกรธเกรี้ยวขยับเข้าหากัน กวัดแกว่งมีดสั้นและแทงไปที่หลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มอย่างเย้ยหยัน เดินเข้าไปท่ามกลางบอดี้การ์ด ยกมือขึ้นและตบที่ต้นคอบอดี้การ์ด

ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของมือทั้งสองข้างของหลี่โม่ บอดี้การ์ดถูกตีเข้าที่ต้นคอทีละคนและสลบไป

คราวนี้หลี่โม่ก็ไม่ยั้งมือ บอดี้การ์ดทุกคนที่โดนหลี่โม่บิดเข้าที่คอจะมีอาการกระดูกสันหลังส่วนคอบิดเบี้ยว และคอของพวกเขาจะแตกต่างจากคนทั่วไป

สิ่งที่หลี่โม่ทำเป็นการเตือนสติของพวกเขา ให้พวกเขาจำไว้ว่าสุนัขที่ดีจะไม่มาขวางทาง

ซูเหวินปินและหัวหน้าบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างกาย เมื่อมองไปที่สถานการณ์บนหน้าจอ พวกเขารู้สึกถึงลมหายใจเย็น ๆ ที่มาจากคอของพวกเขาพร้อมกับ

"นายคิดว่ายังไง"

ซูเหวินปินถามเบา ๆ

“ไอ้เด็กคนนี้มันไร้ความปรานีจริง ๆ เกรงว่าบอดี้การ์ดพวกนี้คงไม่มีประโยชน์อะไรในอนาคต เป็นไปไม่ได้ที่คอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

หัวหน้าของบอดี้การ์ดก็เป็นคนที่มีสายตาที่ดีเช่นกัน เพียงแค่ดูที่คอของบอดี้การ์ดที่โดนโจมตี เขาก็สามารถรู้ได้ว่าหลี่โม่ทรงพลังแค่ไหน

"ดีกว่านายแค่ไหน?"