บทที่ 491

"แกมีเมีย แล้วก็มีลูกสาวไม่ใช่เหรอ แค่ฉันสั่งคำเดียว ก็จะมีคนจัดการพวกเธอในไม่กี่นาที! ตระกูลซูของฉันในเมืองหลวงนี้มีอิทธิพลมาก หรือแม้แต่ทั่วทั้งจังหวัด!"

"ถ้าวันนี้แกกล้าที่จะแตะต้องฉันแม้แต่ขนสักเส้นเดียว ก็จะมีคนไปจัดการครอบครัวแกทั้งครอบครัว ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับแกน้อยหรือมาก แค่เกี่ยวข้องกับแก พวกแกก็ต้องตายทั้งหมด!"

"ก่อนหน้านี้ฉันก็จัดการมาแล้วกว่าสิบตระกูล และคนอย่างฉันสามารถฆ่าทั้งสิบตระกูลของแกได้! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต่อสู้ แต่ถ้าแกกล้าที่จะสู้ฉัน ฉันก็จะต่อสู้กับครอบครัวของแกให้ตายทีละคนจนไม่เหลือสักคนเลยล่ะโว้ย!"

ซูเหวินปินคำรามราวกับสิงโตที่บ้าคลั่ง เขาพยายามทำให้หลี่โม่กลัวกับคำพูดเหล่านี้ และทำให้หลี่โม่หวั่นเกรงจนต้องถอยออกมา

หลี่โม่ฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อซูเหวินปินพูดจบ รอยยิ้มเย้ยหยันก็ฉายขึ้นบนใบหน้าของเขา

"แกมันไอ้กระจอก มันสมองของแกก็น่าเป็นห่วงซะจริง ๆ"

ซูเหวินปินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นมองไปที่หลี่โม่ด้วยความดูถูก ซูเหวินปินรู้สึกว่าหลี่โม่มีท่าทีของการล่าถอย ตนเองเริ่มทำให้เขากลัวขึ้นมาได้แล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องจริงจังมากขึ้น ก็จะสามารถไล่หลี่โม่ออกไปได้แล้ว!

"แกมันกระจอก! แกมันก็เป็นแค่ลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของตระกูลกู้ ยังกล้าที่จะคิดต่อสู้กับฉัน! ถ้าตระกูลกู้รู้ว่าแกมายั่วยุตระกูลซูของพวกฉัน พวกเขาจะจับแกส่งมาถึงหน้าประตูบ้านของพวกฉันเพื่อรับโทษเลยด้วยซ้ำ!"

"แกลองใช้สมองน้อยนิดของแกคิดให้ดี ๆ ลองนึกถึงชะตากรรมของการรุกรานตระกูลซูของพวกฉันสิ! ตอนนี้แกควรคุกเข่าลงบนพื้นและร้องขอความเมตตาจากฉันซะมากกว่า ฉันยังพอที่จะไว้ชีวิตแกได้ และฉันก็จะไม่ทำร้ายเมียและลูกสาวของแก"

ในขณะที่ซูเหวินปินกำลังพูดอยู่ หลี่โม่ก็ได้ยกโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา

"ตระกูลซู ฮ่าฮ่า ฉันสามารถกำจัดตระกูลซูได้ในพริบตาเดียว"

หลังจากที่หลี่โม่พูดจบ เขาก็กดปุ่มโทรออกหาเฉียนฝู

ในเวลานี้เฉียนฝูกำลังนั่งตัวตรงอยู่ จ้องมองที่โทรศัพท์มือถือในมือของเขา ราวกับกำลังรอให้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เหมือนกับทหารที่เตรียมตัวบุกเข้าจู่โจมในสนามรบอย่างนั้นเลย

เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างไพเราะ ร่างกายของเฉียนฝูก็สั่นสะท้าน เขาก็กดปุ่มรับสายอย่างรวดเร็ว

"นายน้อย ผมเตรียมพร้อมแล้วครับ รอแค่คำสั่งของคุณ"

"ลงมือได้เลย" หลีโม่พูดอย่างเย็นชา