บทที่ 502

"ถ้านายไม่สนใจเรื่องเงิน นายก็จองห้องเพรซซิเดนเชิลสวีทให้หยุนหลานสิ” หลี่โม่พูดในทันที

ฮั่วเจี้ยนเฟิงตกตะลึงกับคำพูดของหลี่โม่จนหายใจแทบไม่ออก ห้องเพรซซิเดนเชิลสวีทตกคืนละหนึ่งแสนหยวน และฮั่วเจี้ยนเฟิงไม่สามารถจ่ายได้จริง ๆ

หากคืนนี้กู้หยุนหลานยินยอมที่จะทำบางสิ่งแล้วล่ะก็ เพื่อฮั่วเจี้ยนเฟิงจะได้เห็นสายลมแห่งใบไม้ผลิสักครั้ง เขาจะยอมจ่ายราคาห้องเพรซซิเดนเชิลสวีทคืนละหนึ่งแสนอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้แม้แต่มือของกู้หยุนหลานก็ไม่ได้จับ ฮั่วเจี้ยนเฟิงก็คงจะไม่บ้าควักเงินจำนวนมากเพื่อจองห้องแบบนั้นหรอก

กู้เจี้ยนหมินและภรรยาของเขาซึ่งตกตะลึงกับราคาห้องที่สูง เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่โม่ ทั้งสองก็จ้องมองไปที่หลี่โม่พร้อมกัน

“แก ไอ้คนไม่เอาไหน นี่ยังน่าอายไม่พออีกหรือไง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่แกจะต้องพูด หุบปากของแกแล้วอยู่เงียบ ๆ ซะจะดีกว่า!”

"เจี้ยนเฟิง อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของคนไร้สาระเลย จองห้องมาตรฐานก็พอ แต่หยุนหลันลองเลือก ๆ ดูว่าอยากได้ห้องเตียงดอกไม้หรือเปล่า"

กู้เจี้ยนหมินตำหนิหลี่โม่ ส่วนหวังฟางช่วยพูดกับฮั่วเจี้ยนเฟิง ทั้งสองแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน

มุมปากของฮั่วเจี้ยนเฟิงค่อย ๆ ยิ้มขึ้น และหยิบการ์ดโกลด์ของโรงแรมเอ็มแกรนด์ออกมาจากกระเป๋า และวางบนที่หน้าเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ

"คุณป้า เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาครับ หนึ่งคนต่อหนึ่งห้องใหญ่พร้อมเตียงดอกไม้ คุณป้าและคุณลุงสามารถเพลิดเพลินกับห้องนั้นได้ หยุนหลาน คุณก็สามารถเพลิดเพลินกับมันได้เหมือนกัน ส่วนไอ้คนไม่เอาไหน เฮ้ ตามมานี่ ฉันจะพาแกไปสัมผัสสิ่งที่เรียกว่าชีวิตหรูหรา”

เมื่อพนักงานบริการเห็นการ์ดทองของฮั่วเจี้ยนเฟิงก็ลุกขึ้นยืนทันที พร้อมด้วยรอยยิ้มหวานบนใบหน้า "เรียนคุณลูกค้าสมาชิกการ์ดโกลด์ คุณต้องการจองเตียงดอกไม้ห้าเตียงใช่ไหมคะ?"

“ใช่ ห้าห้อง” ฮั่วเจี้ยนเฟิงกล่าวอย่างมั่นใจ