บทที่ 505

“พวกคุณเป็นใคร ?” ฉัน้หยุนหลานถามด้วยความตกใจ

หลี่โม่ยืนอยู่หน้าฉัน้หยุนหลาน มองไปที่เฝิงจื่อไฉ

เฝิงจื่อไฉจ้องมองที่ฉัน้หยุนหลานอย่างร่าเริง น้ำลายจะไหลออกจากมุมปากของเขาอยู่แล้ว

“สวยจริง ๆ ถึงว่าล่ะ”

เฝิงจื่อไฉเข้าใจแล้วว่าทำไมฮั่วเจี้ยนเฟิงถึงได้คลั่งไคล้อะไรขนาดนั้น มีผู้หญิงแสนสวยขนาดนี้อยู่ตรงหน้า เป็นผู้ชายคนไหนก็ต้องแพ้พ่ายอย่างแน่นอน

ฮั่วเจี้ยนเฟิงช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ ขับรถมาตั้งไกลเพื่อส่งผู้หญิงสวยขนาดนี้มาให้ อย่างนั้นฉันเฝิงจื่อไฉจะไม่เกรงใจ จะจัดการพาแม่คนสวยคนนี้ส่งจางจงหยาง จะทำให้จางจงหยางมีความสุขมาก และจะได้จัดการอะไรได้ง่ายขึ้น!

“คนสวย คุณไม่ต้องกลัว ผมเป็นคนดี แต่เพื่อนผมขอให้ผมมาเก็บขยะรอบ ๆ ตัวคุณ ทางที่ดีคุณควรมายืนข้าง ๆ ผม ผมสัญญาว่าจะไม่มีใครทำร้ายคุณ”

เฝิงจื่อไฉพูดด้วยท่าทีที่สนุกสนาน เหมือนกับคุณย่าหมาป่าที่กำลังเกลี้ยกล่อมหนูน้อยหมวกแดง

“คนแค่นี้ ดูไม่น่าจะพอ” หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

ฉัน้หยุนหลานไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก เพราะหลี่โม่เคยจัดการคนหลายสิบคนด้วยตัวเอง และตอนนี้มีเพียงหกคนที่อยู่รอบ ๆ ฉัน้หยุนหลานรู้สึกว่าหลี่โม่คงจะจัดการได้อย่างง่ายดาย

“ไอ้หมอนี้มันปากหนักกว่ารองเท้าทหารอีกโว้ย ฉันไม่เคยเห็นคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ ระหว่างพ่อแกกับฉันใครจะสามารถสู้กับสิบคนได้ แต่ไม่น่าจะน่าจะเป็นแกแน่นอน”

เฝิงจื่อไฉรู้สึกว่าหลี่โม่ไม่ใช่แค่ไอ้ขยะ แต่ยังเป็นไอ้ขยะที่มีปัญหาทางสมองอีกด้วย ถ้าเป็นคนอื่น คงคุกเข่าลงร้องขอความเมตตาแล้วในตอนนี้

ลูกน้องทั้งหกคนก็รู้สึกทนไม่ได้ ที่จะโดนชายร่างบอบบางอย่างหลี่โม่ดูถูกแบบนี้ สิ่งนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น

"ไอ้อ่อน แกกล้าพูดว่าพวกเราดูไม่น่าจะพอ แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร? พวกเราคือหกอสูรผู้ยิ่งใหญ่แห่งจินไห่ ตราบใดที่พวกเราอยู่ในจินไห่ ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงของพวกเรา"