บทที่ 511

ภายในอาคารศูนย์ประมูลใหญ่จินไห่แบ่งออกเป็นสองส่วน สองในสามส่วนของพื้นที่คือโถงแสดงนิทรรศการ และพื้นที่ส่วนที่เหลือนั้นแบ่งเป็นห้องประมูลขนาดแตกต่างกันหลายห้อง

ก่อนที่สินค้าประมูลจะขึ้นประมูลทุกครั้ง จะทำการจัดแสดงนิทรรศการเป็นเวลาสามถึงห้าวัน ผู้ที่สนใจในการประมูลสินค้าจำนวนมาก ต่างก็ไปดูการจัดแสดงนิทรรศการล่วงหน้ากันทั้งสิ้น

บางคนถึงกับพาผู้เชี่ยวชาญไปดูด้วยกัน เพื่อถือโอกาสประเมินความถูกต้อง คุณภาพ มูลค่าและด้านอื่น ๆ ของสิ่งของนั้นไปพร้อมกัน

กู้เจี้ยนหมินมาที่งานประมูลโดยไม่ได้มีความคิดที่จะซื้อของ เพียงแค่มาดูสักหน่อยเท่านั้น

หยกเหอเถียนและหยกแข็งชั้นเลิศทุกวันนี้มูลค่าพุ่งสูงเสียดฟ้า กู้เจี้ยนหมินไม่สามารถซื้อได้อยู่แล้ว และสินค้าที่มูลค่าถูกกว่าหน่อยกู้เจี้ยนหมินก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาอีก

ดังนั้นกู้เจี้ยนหมินจึงได้แต่มาดูสินค้าที่จัดแสดงของนิทรรศการ เพื่อบรรเทาความโลภและดูเป็นอาหารตาเท่านั้น

ฮั่วเจี้ยนเฟิงพากู้หยุนหลานและหลี่โม่เดินไปทางห้องประมูลใหญ่ “นิทรรศการไม่ได้มีอะไรน่าดูนักหรอก ถ้าอยากดูที่ห้องประมูลใหญ่ก็มีอัลบั้มรูป ดูในอัลบั้มก็ได้แล้วล่ะ”

“หยุนหลาน ถ้าคุณกับคุณลุงคุณป้ามีชิ้นที่ถูกใจก็บอกผมมาได้เลยนะ ผมจะประมูลมาให้พวกคุณทั้งหมด ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก”

ฮั่วเจี้ยนเฟิงพูดจบก็เหลือบมองหลี่โม่เล็กน้อย เขาพูดเหน็บแนม “ไอ้ขยะ ฉันไม่ดูแลนายหรอกนะ ถ้านายอยากได้อะไรก็หาเงินมาซื้อเอาเอง แต่ถึงนายจะหาเงินทั้งชีวิต ก็คงไม่พอจะยกป้ายสักครั้ง ช่างน่าสงสารคนจน ๆ อย่างนายจริง ๆ”

กู้หยุนหลานจับมือของหลี่โม่เอาไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบที่หลังมือของหลี่โม่เบา ๆ ใช้การกระทำนั้นปลอบโยนหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มให้กับกู้หยุนหลานเล็กน้อย ไม่แยแสคำแหน็บแนมของฮั่วเจี้ยนเฟิง

เมื่อฮั่วเจี้ยนเฟิงเห็นท่าทางสามีภรรยาใจเดียวกันของหลี่โม่กับกู้หยุนหลาน ในใจก็รู้สึกหวาดหวั่นวิตกขึ้นมา จนแทบอยากจะหยิบขวานมาผ่ามือของหลี่โม่และกู้หยุนหลานแยกออกจากกันเสียเลย

เข้ามาในห้องประมูลใหญ่ วัยรุ่นหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งกำลังรวมตัวกันอยู่ ดูไปแล้วเหมือนว่าจะเป็นเหล่าทายาทเศรษฐีในเมืองจินไห่

พวกลูกเศรษฐีสามสี่คนนั้นมองพวกหลี่โม่ทั้งสามคน เมื่อเห็นว่าทั้งสามดูไม่คุ้นหน้าจึงเมินเฉยไม่สนใจทั้งสามคนแล้วรวมกลุ่มพูดคุยกันต่อไป