บทที่ 522

กู้หยุนหลายมองไปยังหลี่โม่อย่างค่อนข้างลำบากใจ ไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องเมื่อครู่นี้กับหวังฟางอย่างไรดี

“เขาเจอเพื่อนสองสามคนเข้าน่ะครับ บอกว่าจะไปคุยเรื่องธุรกิจกัน”

หลี่โม่ก็แค่พูดไปอย่างนั้น

หวังฟางมองหลี่โม่อย่างสงสัย ก่อนจะยื่นมือมาจิ้มหน้าผากของหลี่โม่อย่างแรงทีหนึ่ง

“แกนี่มันทำให้ฉันเกลียดเทียบตายเลยจริง ๆ ทำไมฉันถึงต้องมีลูกเขยไม่ได้เรื่องขนาดนี้อย่างแกด้วยนะ ออกไปข้างนอกพูดถึงแกฉันก็ขายหน้าตลอด พวกคุณหนูคุณนายทั้งหลายต่างก็เอาฉันไปเป็นตัวตลก ใบหน้าของฉันหวังฟางถูกแกทำลายย่อยยับไปหมดแล้ว!”

“คุณแม่ อย่าทำแบบนี้สิคะ”

กู้หยุนหลานปกป้องหลี่โม่ แล้วสบตากับหวังฟาง

“ลูกก็ปกป้องไอ้คนไม่ได้เรื่องนี่ให้ดีแล้วกัน แล้วดูซิว่าต่อไปไอ้คนไม่ได้เรื่องนี่จะมีอนาคตประสบความสำเร็จอะไรได้”

กู้เจี้ยนหมินดึงตัวหวังฟาง “ไม่ต้องพูดแล้ว คนตั้งเยอะแยะมองอยู่นะ จะพูดก็ค่อยกลับไปพูดทีหลังสิคะ”

หวังฟางจ้องหลี่โม่ตาเขม็ง ก่อนจะหยิบหนังสือรายการสินค้าประมูลขึ้นมาอ่าน

......

ที่โรงจอดรถของศูนย์การประมูล จางจงหยางที่แทงตัวเองไปสามมีดหกรูนั้น ถูกลูกน้องหามไปขึ้นรถเบนซ์แล้ว

เฝิงจื่อไฉและคนอื่น ๆ มองสภาพของจางจงหยางที่เลือดท่วมตัว ก็หวาดหวั่นขึ้นมาชั่วขณะ

ทว่าเฝิงจื่อไฉนั้นรู้สึกดีใจในความโชคดีที่ตนท้าเดิมพันกับหลี่โม่ในช่วงนาทีสุดท้าย

“พี่หยาง พี่ไปโรงพยาบาลอย่างวางใจเถอะ ผมจะจัดการไอ้หลี่โม่นั่นอย่างหนักเป็นการล้างแค้นให้พี่เอง”

จางจงหยางเบิกตาโพลง เขาเบิกตาจนลูกตาโป่งนูนออกมา จนราวกับจะพุ่งออกมาจากเบ้าตาอย่างไรอย่างนั้น