บทที่ 527

คำพูดของหลี่โม่ทำให้กู้หยุนหลานเขินจนหน้าแดง เธอมองหลี่โม่ด้วยสายตาที่ยั่วยวน และความกังวลในใจของเธอก็ถูกชะล้างด้วยความเขินอายไปจนหมด

กู้หยุนหลานมองไปที่หลี่โม่อย่างเงียบ ๆ แทนที่จะพูดห้ามปราม เธอตัดสินใจว่าหากมีอะไรเกิดขึ้น เธอจะแบกรับมันร่วมกับสามีของเธอ

ในห้องว่างถัดจากห้องประมูลใหญ่ไป มีเครื่องตัดหินขนาดใหญ่พร้อมแล้ว ชูจงเทียนและลู่เจี้ยนปินยืนอยู่ข้างเครื่องตัดหิน และพึมพำด้วยเสียงต่ำ

"พระเจ้าช่วย ท่านเห็นสิ่งนี้ไหมครับ? หยกชิ้นนี้ที่คุณชายหลี่ประมูลแย่ที่สุด ในไม่ช้าเขาคงพ่ายแพ้"

ชูจงเทียนยิ้มเล็กน้อย ในใจคิดว่าคนที่ทำให้นายน้อยแห่งแดงมังกรแพ้ได้ น่าจะไม่มีโอกาสได้เกิดใหม่

"คุณเชื่อในปาฏิหาริย์ไหม เจี้ยนปิน" ชูจงเทียนถามด้วยเสียงต่ำ

“ปาฏิหาริย์? ส่วนมากผมคิดหาทางออกได้ด้วยตัวเอง สำหรับปาฏิหาริย์ ผมไม่อยากจะคิดถึงมัน คุณคงไม่คิดว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นกับคุณชายหลี่หรอกนะครับ ตลกเกินไป"

ลู่เจี้ยนปินเขามีประสบการณ์เรื่องแปลก ๆ มากมาย แต่เรื่องแปลก ๆ เหล่านั้นไม่เกี่ยวกับโชค ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น

ดังนั้นชูจงเทียนจึงถามเขาว่า เขาเชื่อในปาฏิหาริย์หรือไม่ ในใจของลู่เจี้ยนปินนั่นคือไม่เชื่อ แต่เนื่องจากสีหน้าของชูจงเทียนทำให้ลู่เจี้ยนปินไม่สามารถพูดได้ตามตรง

"อีกหน่อยก็จะได้เห็นปาฏิหาริย์ คุณชายหลี่ไม่ใช่แค่คนธรรมดานะ" ชูจงเทียนพูดพร้อมยิ้ม

ลู่เจี้ยนปินไม่ได้พูดอะไร ในใจคิดว่าถ้าไม่ใช่คนธรรมดาแล้วจะเป็นพระเจ้าหรือไง?

ในโลกนี้มีพระเจ้าซะที่ไหนกัน ที่บอกว่าพระเจ้าเป็นอมตะล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ พระเจ้าคงไม่ได้ถูกชายหนุ่มคนนี้ล้างสมองและหลอกหรอกนะ

เฝิงจื่อไฉนำกลุ่มคนไปยืนตรงข้ามกับชูจงเทียนและลู่เจี้ยนปิน

เฝิงจื่อไฉไม่ได้มองไปที่ชูจงเทียน เพราะเขาได้ตัดมิตรภาพกับชูจงเทียนไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสนใจชูจงเทียน