บทที่ 529

ลู่เจี้ยนปินมองไปที่มีดในกล่องด้วยความประหลาดใจ นอกจากจะสะสมของโบราณ ลู่เจี้ยนปินก็ขลุกอยู่กับการสะสมอาวุธด้วย ดังนั้นเขาจึงจำมีดในกล่องได้แต่ทำได้เพียงแค่มองมันเท่านั้น

"ดาบอสูรเป็นดาบที่ผลิตโดยนักตีเหล็กปรมาจารย์แห่งแดนซากุระ กล่าวกันว่าต้องใช้เวลาสามปีในการตีดาบหนึ่งเล่ม ราคาสูงอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว แถมยังหาซื้อได้ยากมาก ที่สำคัญก็คือ ใครก็ตามที่ได้รับบาดเจ็บจากดาบอสูรนี้ จะต้องโชคร้ายไปตลอดชีวิต"

ลู่เจี้ยนปินอธิบายให้ชูจงเทียนฟังด้วยเสียงต่ำ ชูจงเทียนยิ้มเบา ๆ และส่งสายตามองไปที่หลี่โม่

เมื่อเห็นท่าทีที่สงบของหลี่โม่ หัวใจของชูจงเทียนก็ผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์

ไป่เฉียนหลี่ถือกล่องที่บรรจุมีด มองไปที่หลี่โม่ด้วยความดูถูก "ไอ้อ่อน ดูให้ดี มีดเล่มนี้มีค่ามากกว่าชีวิตทั้งหมดของตระกูลแกอีกว่ะ"

“สำหรับไอ้อ่อนนี่ คงไม่ต้องเสียเวลาคุยดีกับมันมากหรอก รอดูสภาพของหินที่แตกของมัน แล้วปล่อยให้มันคุกเข่าลงต่อหน้าพวกเราด้วยตัวมันเองเถอะ”

ช่างตัดหินผู้ชำนาญการตัดหินเปิดฝาครอบป้องกันออกแล้ว และเริ่มส่งแต่ละส่วนออกไป

เฝิงจื่อไฉจ้องไปที่หลี่โม่อย่างสนุกสนาน จากนั้นก็มองไปที่เครื่องตัดหิน รอดูผลการวินิจฉัยหยกของหลี่โม่

เมื่อช่างตัดหินกำลังจะแยกหยกที่ถูกตัดออก หลี่โม่ก็หันกลับมาและเดินไปหากู้หยุนหลาน

กู้หยุนหลานมองไปที่เครื่องตัดหินอย่างประหม่า ไม่ได้สังเกตว่าหลี่โม่กำลังเดินไปหาเธอ

ทุกคนยกเว้นหลี่โม่ มุ่งความสนใจไปที่เครื่องตัดหิน

ด้วยแรงดันของเครื่องตัดหิน หยกที่ถูกตัดตรงกลางค่อย ๆ หมุน และส่วนที่ถูกตัดทั้งสองก็ค่อย ๆ เผยให้เห็น

เขียว มรกตสีเขียว เต็มไปด้วยมรกตสีเขียว !

สีเขียวมรกตที่สามารถสะกดสายตาของผู้คนในขณะนี้วิญญาณของทุกคนตกอยู่ในภวังค์ คนเหล่านี้ไม่เคยเห็นหยกเจไดต์สีเขียวหยาบแบบนี้มาก่อน