บทที่ 543

ตระกูลกู้ ควันบุหรี่ลอยโขมงอยู่ในห้องประชุม

กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง กู้ซิ่งเหว่ยสูบบุหรี่กันมวนแล้วมวนเล่า คนที่สามารถติดต่อได้ก็ติดต่อหมดแล้ว แต่ไม่มีใครที่สามารถช่วยตระกูลกู้ได้เลย

เมฆแห่งวิกฤตกาลกำลังปกคลุมอยู่บนหัวของตระกูลกู้แล้ว ตระกูลกู้เปรียบเหมือนเรือลำเล็กซึ่งลอยอยู่ท่ามกลางคลื่นมรสุมที่สามารถคลิกคว่ำได้ทุกเมื่อ

“ทางหยุนหลานบอกว่ายังไงบ้าง? ชิงหลินได้พูดอะไรออกมาบ้างไหม”

กู้เจี้ยนกั๋วถามอย่างเคร่งขรึม

ตอนนี้แม้แต่ตัวศัตรูก็ยังไม่รู้แน่ชัด ต่อให้กู้เจี้ยนกั๋วจะพยายามใช้เส้นสายสืบหาอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็สืบข่าวคราวอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เหมือนกับว่าทุกอย่างเป็นการจัดวางของโชคชะตา กำหนดให้ตระกูลกู้ล่มสลายลงในหายนะครั้งนี้

กู้เจี้ยนเจียงส่ายหน้า สูบบุหรี่ด้วยความกลัดกลุ้มอย่างสุดซึ้ง “ไม่มี หยุนหลานไม่ได้พูดอะไรเลย และไม่รู้ด้วยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่”

ห้องประชุมเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง ภายในใจของตระกูลกู้ได้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก รู้สึกว่าอาจถูกโชคชะตากลืนกินไปเมื่อไหร่ก็ได้

“ทุเรศจริง ๆ ไอ้เวรที่ไหนมันเล่นลูกไม้ลับหลังเรากันแน่!”

กู้ซิ่งเหว่ยคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังขึ้น สายตาของพวกกู้เจี้ยนกั๋วทั้งสามคนต่างมองไปทางโทรศัพท์

“ใครโทรมาในเวลานี้กัน ก็คงจะไม่ใช่ข่าวดีอีก ดังได้ดังดีจริง ๆ”

กู้ซิ่งเหว่ยเอ่ยด้วยความโมโห

กู้เจี้ยนกั๋วขยี้ก้นบุหรี่ มองไปยังกู้ซิ่งเหว่ยแล้วเอ่ย “รับสายสิ แกจะรอให้ฉันไปรับหรือยังไง”