บทที่ 549

“แกต่างหากที่หาที่ตาย คุณเฝิงเขายกคนมาถึงที่แล้ว แกยังไม่รู้จักความเป็นความตายอีก!”

กู้ซิ่งเหว่ยจับข้อมือของหลี่โม่เอาไว้ มือทั้งสองข้างออกแรงบิดข้อมือของหลี่โม่ แต่ในฉับพลันที่ออกแรงนั้น ข้อมือของหลี่โม่กลับไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นกู้ซิ่งเหว่ยก็เลือดเย็นเฉียบไปทั่วร่าง เมื่อนั้นจึงนึกถึงเรื่องที่หลี่โม่สู้กับพวกโจรเรียกค่าไถ่ด้วยตัวคนเดียวก่อนหน้านี้ขึ้นมา กู้ซิ่งเหว่ยเข้าใจดีว่าด้วยรูปร่างผอมบางเช่นนี้ของตน ต่อให้มีอีกสักสิบคนก็ไม่ใช่คู่มือของหลี่โม่

เมื่อมองไปยังกู้เจี้ยนเจียงส่งสายตาให้ตนอีกครั้ง เลือดที่เย็นเฉียบของกู้ซิ่งเหว่ยก็กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งทันที แม่งเอ๊ยติดกับแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่ากู้เจี้ยนเจียงจะไม่ได้ลงมือ!

“หลี่โม่ นี่ก็เพื่อคนในตระกูล ดังนั้นนายคุกเข่าลงเถอะ อย่าทำให้ทุกคนลำบากใจเลย”

หลี่โม่หัวเราะเย็นชา เขาสะบัดข้อมือ สลัดมือของกู้ซิ่งเหว่ยออก ก่อนจะตบหน้ากู้ซิ่งเหว่ยไปหนึ่งฉาด

กู้ซิ่งเหว่ยถูกหลี่โม่หวดใส่จนลอยกระเด็นออกไปราวกับเศษกระดาษ ทั้งร่างกระแทกเข้ากับกำแพง ก่อนจะค่อย ๆ ไถลร่วงลงมา

ความเจ็บปวดอันรุนแรงนั้น ทำให้กู้ซิ่งเหว่ยสลบไปทันที

หลี่โม่นั้นดูราวกับอสูรลงมาจุติ กู้เจี้ยนเจียงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก รู้สึกโชคดีที่ตนไม่ได้ลงโม่โจมตีใส่หลี่โม่ ไม่อย่างนั้น เกรงว่าผลลัพธ์คงไม่ต่างจากกู้ซิ่งเหว่ยน่ะสิ

สีหน้าของกู้เจี้ยนกั๋วอัปลักษณ์ถึงขีดสุด คนที่ถูกทำร้ายนั้นคือลูกชายของตน “หลี่โม่! ไอ้ขยะนี่ตอนนี้ชักจะใจกล้าขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว แกคิดว่ากู้หยุนหลานจะสามารถหนุนหลังแกได้งั้นเหรอ! วันนี้พวกแกทั้งคู่ต้องถูกไล่ออกจากตระกูล!”

หลี่โม่ไม่ได้แยแสกู้เจี้ยนกั๋วเลยแม้แต่น้อย สายตาเย็นยะเยือกมองไปยังกู้ชิงหลิน

กู้ชิงหลินร่างสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ก่อนถอยไปทางเฝิงจื่อไฉทีละก้าว ๆ

“คุณเฝิงได้โปรดช่วยฉันด้วย คุณรีบให้คนจัดการกับไอ้ขยะหลี่โม่นี่ทีได้ไหมคะ”

กู้ชิงหลินหน้าซีดขาวด้วยความตื่นตระหนก

สีหน้าของเฝิงจื่อไฉหม่นครึ้มลง รู้สึกว่าการกระทำเช่นนี้ของหลี่โม่นั้นเหมือนกำลังยั่วยุท้าทายอำนาจของตน