บทที่ 552

“จะเรียกมาได้ยังไงล่ะครับ ทั้งหมดเป็นเรื่องบังเอิญก็เท่านั้น”

หลี่โม่เอ่ยอย่างราบเรียบ

กู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียงได้ยินคำพูดเหล่านี้ สายตาที่มองไปยังซูเหวินเหมาก็พลันเปลี่ยนไป และสงสัยอย่างยิ่งว่าซูเหวินเหมาตรงหน้าผู้นี้เป็นตัวปลอม

“คุณเป็นนักแสดงที่หลี่โม่จ้างมาจริง ๆ เหรอ? แสดงได้เหมือนมากเลยนะ บอกมาสิว่าหลี่โม่จ่ายให้พวกนายเท่าไหร่ ฉันจะให้เป็นเท่าตัว ขอแค่นายเปิดโปงหลี่โม่ได้ก็พอ”

กู้เจี้ยนกั๋วพูดด้วยรอยยิ้ม

“มาพูดกับเจ้านายของเราได้ยังไง! อยากตายเรอะ!”

ผู้ช่วยของซูเหวินเหมาตะคอกด้วยความโมโห

แค่มาขอรับโทษก็อัปยศอดสูมากพอแล้ว แต่ยังไม่ทันขอรับโทษ ก็ถูกเย้ยหยันเสียก่อนแล้ว ซึ่งทำให้เหล่าลูกน้องซูเหวินเหมาต่างรู้สึกโมโหมาก

ซูเหวินเหมาโบกมือไปมา ผู้ช่วยพลันก้มหน้าลงไม่พูดอะไรอีก

“ซูเหวินเหมาจากตระกูลซูแห่งเมืองหลวงมาขอรับโทษกับคุณหลี่ ขอความกรุณาพบกับคุณหลี่สักครั้ง”

ประตูของห้องประชุม ราวกับร่องแม่น้ำขวางกั้นก็ไม่ปาน หากยังไม่ได้รับการอนุญาตจากหลี่โม่ ซูเหวินเหมาก็ไม่กล้าเหยียบเข้าไปใบห้องประชุมแม้แต่ก้าวเดียว เพราะนี่คือธรรมเนียม

หากเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต อย่างนั้นก็เหมือนกับเป็นการล่วงเกินหลี่โม่ ธรรมเนียมพวกนี้กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่น ๆ นั้นไม่รู้ แต่ซูเหวินเหมารู้ดี

เมื่อเห็นว่าซูเหวินเหมาเพียงแค่พูดอยู่ข้างนอกได้เข้ามา พวกเฝิงจื่อไฉก็ตัดสินชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นนักแสดงที่หลี่โม่จ้างมา

“แกนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ แน่จริงก็ให้นักแสดงที่แกจ้างไว้เข้ามาให้พวกเราดูหน่อยสิ ถึงเราจะไม่เคยเจอผู้นำตระกูลซูตัวเป็น ๆ มาก่อน แต่ก็เห็นรูปมาไม่น้อย แค่เห็นก็ดูออกแล้ว ให้เราช่วยแกดูสิว่าแสดงได้เหมือนหรือเปล่า”

เฝิงจื่อไฉราวกับแมวที่จะกำลังเล่นกับหนู ตั้งใจที่จะกลั่นแกล้งหลี่โม่ให้หนำใจ โดยไม่รีบร้อนจัดการเขาในทันที

หลี่โม่หัวเราะอย่างเย็นชา “ซูเหวินเหมา ไสหัวกลิ้งเข้ามา ต้องกลิ้งเข้ามาด้วยล่ะ”