บทที่ 55

ไม้เท้ากระทบน่องของกู้หยุนหลานอย่างแรง ทำให้เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และเข่าอ่อนลงกับพื้นทันที

อย่างไรก็ตาม เธอยอมรับมันไม่ได้ เธอเชิดคางใส ๆ ขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของหันไปจ้องมองที่กู้ซิงเหว่ยที่กำลังเพ่งมองเธออย่างยินดี จากนั้นจึงมองที่คุณท่านกู้ พร้อมถามว่า “คุณปู่คะ ให้ฉันคุกเข่าทำไม ฉันทำอะไรผิดเหรอ?!”

ด้วยความคับข้องใจ กู้หยุนหลานเช็ดน้ำตาของเธอด้วยความเจ็บใจ

คุณท่านกู้ยังไม่ทันพูด กู้ซิ่งเหว่ยก็โผล่ออกมาและเดินไปรอบ ๆ กู้หยุนหลานครั้งสองครั้ง พร้อมเอามือไขว้คลัง และแสดงท่าทีเยาะเย้ย เขากล่าวว่า “กู้หยุนหลาน กู้หยุนหลาน ถึงเวลาแล้วล่ะ เธอก็ยังไม่ยอมพูดความจริงอีกเหรอ จะยอมรับผิดก็ต่อเมื่อต้องใช้กฎหมายมาจัดการใช่ไหม?!”

ตอนนี้กู้ซิ่งเหว่ยได้ใจมากทีเดียว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาเห็นกู้หยุนหลานคุกเข่าต่อหน้าผู้คนมากมาย เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

‘กู้หยุนหลาน เธอภาคภูมิใจและมีศักดิ์ศรีนักไม่ใช่เหรอ สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน’

“แล้วฉันทำอะไรผิดกันเล่า!” กู้หยุนหลานจ้องไปที่กู้ซิงเหว่ยด้วยความโกรธจัด

คุณท่านกู้ลูบเคราและจ้องมอง พร้อมยกมือขึ้นและชี้ไปที่กู้ซิ่งเหว่ยด้วยความสั่นเทา เขาดุออกมาว่า “ดี แกจะไม่ยอมรับว่าแกทำผิดใช่ไหม ฮะ? งั้นฉันจะตีแกให้ตาย!”

เมื่อพูดจบ คุณท่านกู้ก็เดินไปหากู้หยุนหลานด้วยไม้เท้าในมือทันที เขาง้างมือขึ้นและตบหน้ากู้หยุนหลานดังก้อง โดยไม่พูดอะไรทั้งสิ้น!

“แกจะไม่ยอมรับความผิดพลาดของแกจริง ๆ ใช่ไหม? ฉันจะตีแกจนกว่าแกจะยอมรับ!” คุณท่านกู้ดุอย่างรุนแรง

กู้หยุนหลานจับที่แก้มอันแดงก่ำของเธอ น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมา

เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอทำอะไรผิด เพราะแค่ก้าวเข้ามา คนมากมายมองเธออย่างจริงจัง โดยเฉพาะกู้ซิงเหว่ยที่เป็นตัวจุดชนวนเรื่องนี้

คุณท่านกู้ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฉันถามแกนะ แกปล่อยให้ไอ้ขยะหลี่โม่นั่นไปที่หรงคังกรุ๊ป เพื่อช่วยให้แกได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการที่นี่ต่อใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้กู้หยุนหลานก็ตะลึง ใบหน้าของเธอเกิดความสงสัย และตอบว่า “คุณปู่คะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น และก็ไม่รู้ว่าด้วยว่าคุณปู่กำลังพูดถึงอะไร”

สถานการณ์อะไรกันนี่?

หลี่โม่ไปที่หรงคังกรุ๊ปอย่างนั้นหรือ?