บทที่ 570

"นี่ ไอ้คนไม่เอาไหน ทำไมแกไม่ตอบ แกไม่ได้ยินที่จือเผิงถามแกหรือไงฮะ!" หวังฟางจ้องไปที่หลี่โม่และตะคอกใส่

"เป๋าฮื้ออะเคยกิน ในงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อตา" หลี่โม่พูดอย่างใจเย็น

หวังฟางตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจ้องไปที่หลี่โม่ "นี่ไอ้ขยะอย่าพูดไร้สาระนะ ไม่เคยกินแล้วบอกว่าเคยกิน แกยังมีความละอายใจอยู่ไหม"

"โอ้ ไอ้อ่อนนายเคยกินหอยเป๋าฮื้อชั้นนำแล้ว เกินความคาดหมายจริง ๆ เอาเนื้อวากิวชุดใหญ่หนึ่งที่ ฉันต้องการส่วนที่ดีที่สุดทำสเต็กโทมาฮอว์ก ไม่ทราบว่านายไอ้อ่อน นายเคยกินเนื้อวากิวไหม?”

ซีเหมินจือเผิงมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาที่ล้อเลียน

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา "เนื้อวากิวส่วนใหญ่ที่ขายเป็นเนื้อสุนัข และเนื้อวากิวจริง ๆ จะไม่นำเข้า"

ซีเหมินจือเผิงเหล่ตาของเขา เขาไม่คาดคิดว่ากับแผนที่จงใจตั้งไว้นั้นจะถูกเพิกเฉยจากคนไม่เอาไหนแบบนี้

ไม่ว่าหลี่โม่จะบอกว่าเขากินหรือไม่กินก็ตาม ซีเหมินจือเผิงก็จะทำให้หลี่โม่เสียหน้าให้ได้ แต่หลี่โม่ก็ทำลายความจริงที่ว่า เนื้อวากิวไม่สามารถนำเข้าได้ ซึ่งทำให้แผนของซีเหมินจือเผิงผิดพลาดไป

“คนไม่เอาไหนอย่างนายก็ถือว่าพอจะรู้เรื่องอยู่บ้างนะ งั้นเอาปลาแซลมอนทะเลน้ำลึกมาชิ้นหนึ่ง สิ่งนี้นายน่าจะเคยกินสินะ แต่ก็ไม่รู้ว่าที่นายกินจะใช่ปลาแซลมอนในทะเลน้ำลึกหรือเปล่า”

“เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของปลาแซลมอนในตลาดไม่ได้มาจากทะเลลึก และเกือบครึ่งหนึ่งเป็นปลาจากน้ำจืด” หลี่โม่ก้มหน้าลงพลางพูด

ทั้งกู้เจี้ยนหมินและหวังฟางมองไปที่หลี่โม่ด้วยความประหลาดใจ โดยสงสัยว่าหลี่โม่รู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

หลี่โม่เงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่ซีเหมินจือเผิงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "นายต้องการสั่งอะไรอีก? ปลาสเตอร์เจียนคาเวียร์? เห็ดทรัฟเฟิลดำ? ฟัวกราส์ฝรั่งเศส? พวกนี้ทั้งหมดฟังดูสูงส่ง แต่คุณภาพทางโภชนาการทางอาหารคงไม่เหมาะกับหยุนหลาน”

ใบหน้าของซีเหมินจือเผิงกลายเป็นน่าเกลียดในทันที และเขามองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง ราวกับว่าเขาต้องการที่จะกลืนหลี่โม่ทั้งเป็น

เมื่อเห็นว่าซีเหมินจือเผิงมีสีหน้าไม่พอใจ หวังฟางก็ดุหลี่โม่ทันที "แกนี่มันยังไง ใครให้แกพูดมากขนาดนี้ ขืนแกยังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก แกก็ออกไปจากที่นี่ซะ"