บทที่ 574

หลี่โม่ลดมือลงและลอบทำสัญญาณมืออย่างลับ ๆ ผู้พิทักษ์แดนมังกรเข้าใจความหมายของหลี่โม่จึงหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

มีผู้พิทักษ์แดนมังกรอยู่ หลี่โม่จึงไม่ได้เห็นอันธพาลเหล่านี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ต้องรอดูการแสดงด้วยความสบายใจก็พอ

ไม่นาน จางจงหยางที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็ถูกเข็นเข้ามา เมื่อเห็นจางจงหยาง กู้หยุนหลานก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฮ่าฮ่า เจอกันอีกแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ ไอ้ขยะหลี่!”

จางจงหยางเอ่ยพลางแสยะยิ้ม

ซีเหมินจือเผิงและคนอื่น ๆ ที่กำลังหวาดผวาอยู่แต่เดิมนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของจางจงหยางก็ตกตะลึงชั่วครู่ และพากันมองไปยังหลี่โม่ด้วยสายตาแปลกประหลาด

หลี่โม่เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ทำไมล่ะ หลังจากคุกเข่าคำนับ แทงตัวเองสามมีดหกรูไปแล้ว นายยังไม่ได้รับบทเรียนอีกเหรอ?”

“แกมันรนหาที่ตายนัก! ตอนนี้ทั้งสวนฟานถูกคนของฉันควบคุมไว้หมดแล้ว วันนี้แกเหลือแค่ทางตายเท่านั้น!”

เมื่อเห็นท่าทางที่จางจงหยางจ้องมองหลี่โม่ด้วยความโกรธแค้น ซีเหมินจือเผิงก็ดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

ทว่าซีเหมินจือเผิงก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่กลับถามอย่างอ่อนปวกเปียก “พี่ชายท่านนี้ มาเพื่อแก้แค้นหลี่โม่อย่างนั้นเหรอครับ?”

“แกก็คือให้ลูกหมาที่กลับมาจากต่างประเทศนั่นสินะ? ทำไม แกอยากจะปกป้องไอ้ขยะหลี่โม่นี่หรือยังไง”

จางจงหยางพูดพร้อมถลึงตาใส่ซีเหมินจือเผิง

“เปล่าครับ ๆ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะครับ ผมเองก็หวังให้ไอ้ขยะนี่รีบ ๆ ตายไปเหมือนกัน เขาอยู่ไปก็มีแต่จะเปลืองอากาศ”

จางจงหยางหัวเราะขึ้นมา สายตากวาดมองไปยังใบหน้าของพวกซีเหมินจือเผิง “พวกแกต่างก็เป็นญาติเพื่อนพ้องของหลี่โม่ทั้งนั้น คงจะอยากมีชีวิตกันทั้งนั้นใช่ไหม? ถ้าพวกแกอยากมีชีวิตต่อก็ง่ายมาก งั้นก็ด่าไอ้ขยะหลี่โม่นี่ให้มันอับอายขายขี้หน้าสุด ๆ เดี๋ยวนี้!”

การจับหลี่โม่นั้นเป็นขั้นแรก ที่สำคัญคือเพื่อล่อให้ชูจงเทียนออกมา ก่อนที่ชูจงเทียนจะมา ก็ฉีกหน้าไอ้หลี่โม่ให้ยับเยินสักรอบ สำหรับจางจงหยางแล้วก็เป็นการผ่อนคลายอารมณ์อย่างหนึ่ง