บทที่ 577

“ไอ้คุณเทียนบัดซบ ตอนนี้แกเป็นเชลยของลูกพี่เราแล้ว ต่อไปต้องเรียกพี่หยางของพวกเราว่าคุณหยาง”

“ถูกต้อง คุณหยางของเราจะรวมจินไห่และกรุงโซลเป็นหนึ่งเดียว ไม่นานก็สามารถบุกเข้าไปเมืองหลวงได้แล้ว ถึงตอนนั้นพวกเราเองก็รับผลพลอยได้ไปกับคุณหยางด้วย”

“พี่ขยะเฒ่า แกรุ่งโรจน์มาหลายสิบปีก็คงเพียงพอแล้ว รีบ ๆ ไสหัวเข้าไปคุกเข่าเลียแข้งคุณหยางของเราซะเถอะ ไม่แน่ว่าถ้าคุณหยางของเราอารมณ์ดี อาจจะละเว้นชีวิตสุนัขของแกไว้ก็ได้”

เหล่าชายฉกรรจ์เย้ยหยันชูจงเทียนเสร็จก็ชูจงเทียนให้เดินไปด้านหลัง และสุดท้ายก็ผลักชูจงเทียนเข้าไปในห้องส่วนตัว

เมื่อจางจงหยางเห็นชูจงเทียนถูกคุมตัวเข้ามา ก็หัวเราะอย่างลำพองใจ “ฮ่าฮ่าฮ่า ลูกพี่ใหญ่ คุณเคยคิดไหมว่าจะมาถึงวันนี้ นี่คุณสมองเสื่อมไปแล้วงั้นเหรอ ไอ้ขยะนี่ให้คุณมาคนเดียว คุณก็มาคนเดียวจริง ๆ ด้วย”

“เฮอะ! แกจะไปรู้อะไร!”

ชูจงเทียนไม่ได้ไว้หน้าจางจงหยางเท่าไรนัก เขาหมุนตัวไปโค้งคำนับและพูดกับหลี่โม่ “คุณหลี่ ผมเหล่าชูมาแล้วครับ”

“ทำได้ดีมาก” หลี่โม่เอ่ยอย่างราบเรียบ

ใบหน้าของชูจงเทียนปรากฏรอยยิ้ม เพราะคำพูดคำเดียวของหลี่โม่ ทำให้เขารู้สึกมีความสุขขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ

“ยังมาแสร้งทำอะไรต่อหน้าฉันอีก พวกแกไม่รู้หรือไงว่าความตายมาถึงตรงหน้าแล้ว! ชูจงเทียน แกบ้าไปแล้วสินะ ถึงได้เห็นไอ้ขยะนี่เป็นพ่อของแกน่ะ!”

ในใจของจางจงหยางรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ ท่าทีที่สงบนิ่งของชูจงเทียนและหลี่โม่นั้นทำให้จางจงหยางค่อนข้างงุนงง

ยามนี้ชูจงเทียนนั้นสงบใจลงแล้วจริง ๆ เพราะความสงบนิ่งของหลี่โม่ ทำให้ชูจงเทียนเข้าใจว่ามันจะต้องไม่เป็นไรแน่นอน

ถ้าหากพวกกระจ้อยร่อยอย่างจางจงหยางสามารถทำให้นายน้อยแห่งแดนมังกรบาดเจ็บได้ อย่างนั้นแดนมังกรก็คงไม่อาจกลายเป็นกลุ่มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกได้หรอก

ชูจงเทียนที่เข้าใจในเรื่องนี้แล้ว ไม่เพียงไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย เขายังรู้สึกดีใจที่ตนเองได้เลือกทางที่ฉลาดที่สุดอีกด้วย!

“ถ้าฉันมีพ่อแบบนี้ได้ ฉันก็คงละเมอยิ้มออกมาแม้แต่ตอนนอนเลยล่ะ”

ชูจงเทียนเอ่ยด้วยท่าทีประจบประแจงหลี่โม่อย่างเต็มที่