บทที่ 600

“กล้าแตะต้องลูกสาวฉัน ไม่เอาแกถึงตายถือเป็นน้ำใจจากฉัน”

หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา ยกเท้าขึ้นเตะเอวรปภ.ลอยไปไกลกว่าสิบเมตร และล้มลงกับพื้นโดยไม่ขยับเขยื้อน

หม่าเฉิงลี่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี เขากลัวจริง ๆ ตอนแรกเขาคิดว่ามันน่าจะเป็นแค่ไล่หลี่โม่ออกไปเท่านั้น แต่ไม่คาดคิด ไม่เพียงแต่เขาจะไล่หลี่โม่ออกไปไม่ได้ แต่ลูกน้องของเขากลับถูกซ้อมปางตาย ใช่ เรื่องนี้จะต้องวุ่นวายมากแน่ ๆ

“นี่แกกำลังจะฆ่าคนหรือไง! รีบไปดูสิว่าเสี่ยวหลิวเป็นยังไงบ้าง ล้อมชายคนนี้ไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ ฉันขอเตือนแก คราวนี้แกได้เจอเรื่องใหญ่แน่!” หม่าเฉิงลี่คำรามใส่หลี่โม่

รปภ.ล้อมหลี่โม่อย่างประหม่า การโจมตีที่รุนแรงของหลี่โม่ทำให้รปภ.เหล่านี้คิดว่าหลี่โม่เป็นบุคคลอันตราย และไม่มีใครต้องการเผชิญหน้ากับหลี่โม่ด้วยตัวเอง

รปภ.คนหนึ่งไปหาเสี่ยวหลิวเพื่อตรวจสอบลมหายใจของเขา และเมื่อเห็นว่าลมหายใจของเขายังอยู่ รปภ.คนนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เสี่ยวหลิวยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้เขาอาหารหนักครับ"

หลี่กังเดินไปหาหม่าเฉิงลี่และพูดด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวว่า "หม่า ให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง แกคงจะหมดปัญญาหรอก ดูท่าลูกน้องกระจอก ๆ พวกนั้นของแกจะไม่ได้เรื่อง"

หม่าเฉิงลี่ที่ยังคงตกตะลึงพยักหน้าโดยรู้ว่ารปภ.ของเขาไม่สามารถจัดการได้อย่างแน่นอน และอาจมีปัญหาที่ใหญ่กว่า ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะส่งต่อให้หลี่กังจัดการ

“ผมจะโทรหาหัวหน้าสอง ถ้าหัวหน้าไม่คัดค้าน ฉันจะปล่อยให้พี่หลี่จัดการ” หลี่กังพยักหน้าให้หม่าเฉิงลี่โทรหาหัวหน้าเขา

หญิงชรามองหลานชายของเธอด้วยสายตาที่เคลิบเคลิ้ม "ย่าจะทำเพื่อหลานนะ"

"เสี่ยวกัง ทำไมแกไม่รีบสั่งให้คนของแกฆ่าไอ้คนจนคนนี้สักทีล่ะ จับมันและฆ่ามันซะ!" หญิงชราตะโกนใส่หลี่กัง

เมื่อเห็นว่าแม่และลูกชายของเขากำลังโกรธ หลี่กังจึงไม่รอผลของหม่าเฉิงลี่ เขายกมือสั่งรปภ.แทน ให้ล้อมรอบครอบครัวของหลี่โม่ทั้งสามคน