บทที่ 602

ตั้งแต่ได้ยินว่าเฉียวเจิ้งหลงกำลังมา หลี่กังก็ทรุดแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้บ้านนอกนี่ถึงได้ทำให้คุณชายหลงมาได้

นั่นคือคุณชายหลงหนึ่งในสี่ราชาแห่งกรุงโซลเลยนะ!

หลี่กังรู้จักข้อบกพร่องของตัวเองดี เขารู้ว่าตนไม่อาจเทียบเฉียวเจิ้งหลงได้แม้แต่เส้นขน หากว่าหลี่โม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเฉียวเจิ้งหลงจริง อย่างตนก็คงจะไม่ไหวแน่

ในขณะที่หลี่กังกำลังครุ่นคิดว่าจะมีหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ได้อย่างไรนั้นเอง หญิงชราข้าง ๆ ก็โพล่งขึ้นมาด้วยความโมโห

“ขยะ ขยะกันทั้งนั้น ฉันเลี้ยงลูกชายของแกคนนี้มาแล้วได้อะไรบ้าง คนอื่นมารังแกแม่กับลูกชายของแกแล้ว แกยังจะมัวบื้ออะไรอยู่ตรงนี้อีก รีบให้คนของแกไปจับมันมาทุบตีเร็ว ๆ เข้า! ทุบตีให้ตายไปเลย!”

กลุ่มเจ้าหน้าที่รปภ.กลุ่มหนึ่งห้อตะบึงเข้ามาแต่ไกล ด้านหลังเจ้าหน้าที่รปภ.ยังมีบอดี้การ์ดสูทดำอยู่อีกกลุ่มหนึ่ง เฉียวเจิ้งหลงก้าวขาเดินอย่างรวดเร็วอยู่ตรงกลางขบวนนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นพร้อมเอ่ยตะโกน “ใครกล้าลงมือกับคุณหลี่กัน? คงอยากลองดีงั้นสินะ!”

หญิงชรามองไปยังเฉียวเจิ้งหลงที่เดินเข้ามา รู้สึกว่าไม่เคยเห็นคนผู้นี้มาก่อน จึงแผดเสียงลั่น “แกเป็นใคร ฉันอยากลองเสียเหลือเกิน เสี่ยวกังรีบเรียกคนมา! เรียกให้ลูกน้องของแกมาให้หมด คนของเราไม่ได้น้อยไปกว่าพวกมันหรอก!”

หลี่กังมองเห็นร่างของเฉียวเจิ้งหลง บนหน้าผากก็พลันปรากฏเหงื่อผุดขึ้นมา เขารีบดึงหญิงชราเข้ามาแล้วปิดปากของหญิงชราเอาไว้

“แม่ ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้ายังพูดอีกพวกเราได้ตายอยู่ที่นี่กันทั้งบ้านแน่!” หลี่กังเอ่ยด้วยความตึงเครียดสุดขีด

เด็กชายอ้วนเบ้ปาก ร้องตะโกนด้วยความไม่พอใจ “พ่อฮะ พ่อยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า รีบแย่งน้องสาวตัวน้อยมาเร็ว ๆ สิฮะ จากนั้นก็ตีพ่อของเขาให้ตาย แบบนั้นต่อไปน้องสาวตัวน้อยก็เป็นของผมแล้ว!”

เมื่อเผชิญกับแม่ที่ขุดหลุมฝังลูกกับลูกที่ขุดหลุมฝังพ่อเช่นนี้ หลี่กังก็พลันนึกอยากตายขึ้นมา ดูเหมือนว่าแม่และลูกชายของตนช่างมีตาหามีแววไม่เหลือเกิน พูดคำพูดแบบนั้นขึ้นมาตอนนี้ มันจะไม่เป็นการวอนให้ทุกคนในครอบครัวตนตายกันหมดหรอกเหรอ

ลูกน้องของหลี่กังต่างก็หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด ค่อย ๆ พากันทิ้งท่อนไม้ในมือ แล้วรวมตัวกันนั่งเอามือกุมหัวอยู่ที่พื้น

“คุณหลี่ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราต่างก็ถูกพี่หลี่บังคับมา พวกเราไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณเลยครับ”