บทที่ 611

“คุณหลี่คุณอยากพบก็พบได้งั้นเหรอครับ?”

ซุนฮุ่ยกังเอ่ยอย่างเหยียดหยาม

อย่าว่าแต่หวังจงฉวนเลย แม้แต่ซุนฮุ่ยกังเองก็ยังยากจะได้พบกับเจ้านายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของหยุนจงหลาน

หลังจากสติหลุดลอยไปชั่วขณะ ซุนฮุ่ยกังนึกขึ้นได้ว่า ดูเหมือนเขาจะไม่เห็นหลี่โม่มาพักใหญ่แล้ว และไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านายใหญ่ท่านนั้นมีความคิดอะไรอยู่ เรื่องการลงทุนใหญ่โตขนาดนี้ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย หรือเขาไม่กลัวว่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาเลยหรือ

ซุนฮุ่ยกังส่ายหน้าเล็กน้อย สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป การทำอาชีพผู้จัดการมานานทำให้เขาเข้าใจ ว่าห้ามสงสัยการกระทำและการตัดสินใจของเจ้านายเป็นอันขาด

หวังจงฉวนเอ่ยอ้อนวอนอย่างขมขื่น “ถ้าไม่ได้พบกับคุณหลี่ บุคลากรและอุปกรณ์ที่ติดต่อเอาไว้ต้องยกเลิกทั้งหมดแน่ พวกเราเลี้ยงดูแลคนกับอุปกรณ์มากมายขนาดนั้นไม่ไหวหรอกครับ”

“นั่นมันก็เรื่องของพวกคุณ ในสัญญาเขียนไว้อย่างชัดเจนแล้ว วันเวลาการเริ่มโครงการทางเราเป็นคนกำหนด ถ้าหากเราไม่ได้กำหนดวัน พวกคุณก็ไม่สามารถเข้าไปยังพื้นที่ก่อสร้างได้”

ซุนฮุ่ยกังพูดอย่างขอไปที

หวังจงฉวนแทบบ้าคลั่ง “ผู้จัดการซุน ยังไงก็ต้องมีกำหนดการโดยประมาณบ้างสิครับ ไม่อย่างนั้นจู่ ๆ พวกคุณบอกว่าเริ่มงานพรุ่งนี้ ผมเองก็ไม่มีเวลาหาคนกับอุปกรณ์เหมือนกัน”

“แล้วคุณจะเอายังไง? เจ้านายของเราผมยังพบไม่ได้เลย ถ้าคุณแน่จริงก็ไปหาเจ้านายของเราเองสิ”

หวังจงฉวนสงบลงเล็กน้อย มองไปยังโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วพูดขึ้น “คุณช่วยโทรหาคุณหลี่หน่อยได้ไหมครับ บอกสถานการณ์ของพวกเรา ว่าสถานการณ์ของเราตอนนี้เร่งด่วนมากจริง ๆ ”

“เจ้านายไม่อยู่ที่บริษัท แล้วผมจะโทรไปหาใคร? ผมเองก็ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเขาด้วย ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมให้คนพาคุณไปรอที่ห้องทำงานประธานเลยก็ได้ คุณว่าคุณสามารถรอจนเจ้านายผมมาได้ไหมล่ะ”

ซุนฮุ่ยกังส่ายหน้า ปิดเอกสารที่อ่านอยู่แล้วมันไปข้าง ๆ

เมื่อนึกถึงสถานการณ์น่ารำคาญในช่วงนี้แล้ว ซุนฮุ่ยกังก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาหน่อย ๆ

“ผมจะบอกให้แล้วกัน ตระกูลเจ้านายของเรามีเงินมากมายมหาศาล การลงทุนกับหยุนจงหลานก็ไม่ต่างจากการละเล่นของเด็กเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจหยุนจงหลานเลย บางทีตอนนี้เขาอาจจะลืมหยุนจงหลานไปจากสมองแล้วก็ได้ เขาจะนึกขึ้นมาได้เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ ดังนั้นเวลาการเริ่มต้นก่อสร้าง จึงขึ้นอยู่กับว่าท่านประธานจะนึกขึ้นมาได้เมื่อไหร่เท่านั้น”