บทที่ 614

หวังจงฉวนพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นพลันใบหน้า แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง “พวกเรากำลังรอคน รอพบท่านประธานของพวกคุณอยู่ครับ”

หลี่โม่เดินออกมาจากด้านหลังของหวังต้าย่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา “ให้พวกเขารออยู่ข้างนอกก็พอ ถ้าพวกเขากล้าเข้ามามั่วซั่วนายก็ไม่ต้องเกรงใจ”

หวังต้าย่งเข้าใจเจตนาของหลี่โม่ในทันที แล้วเดินตามหลังหลี่โม่ไปยังห้องประธาน

เมื่อพวกหวังจงฉวนทั้งสามคนเห็นรปภ.ของบริษัทหยุนจงหลานเดินตามหลี่โม่เข้ามาราวกับบอดี้การ์ด แต่ละคนก็ตะลึงตาค้าง

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมรปภ.ของบริษัทหยุนจงหลานถึงมีท่าทีเชื่อฟังกับหลี่โม่ขนาดนี้ สถานการณ์มันดูผิดปกติสุด ๆ เลย

“ไอ้ขยะ! นี่แก......”

หวังจงเหิงกำลังจะตะโกนโวยวาย กระบองยางในมือของหวังต้าย่งก็ยื่นออกมา ชี้ไปที่หวังจงเหิง หวังจงเหิงพลันหุบปากไม่กล้าพูดอะไร

“ประตูห้องทำงานประธานบริษัท ไม่ใช่ที่ที่พวกคุณจะเอะอะเสียงดังได้ หุบปากให้หมด”

หวังต้าย่งตวาดอย่างเข้มงวด

หลี่โม่ยิ้มกว้างให้กับพวกหวังจงฉวนทั้งสามคน จากนั้นจึงเดินที่ประตูของห้องประธาน

หวังต้าย่งก้าวไปข้างหน้าทันที และใช้บัตรผ่านเปิดประตูให้หลี่โม่เดินเข้าไปในห้องทำงาน

หวังจงฉวนเบิกตากว้าง คิดจะเดินเข้าไปพร้อมกับหลี่โม่ แต่หวังต้าย่งนั้นหันกลับมาถีบเข้าที่ท้องของหวังจงฉวน ทำให้หวังจงฉวนกระเด็นออกไปไกล

“อ๊าก! ท้องฉัน”

หวังจงฉวนนอนกุมท้องตัวเองอยู่ที่พื้น รู้สึกว่าเมื่อครู่เกือบจะถูกถีบตายเสียแล้ว

หวังต้าย่งปิดประตูห้องทำงานประธาน พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “ห้องทำงานของประธานบริษัทเรายังกล้าบุกรุก คุณอยากตายนักสินะ”