บทที่ 62

กู้หยุนหลานที่นั่งข้าง ๆ รู้สึกอึดอัด เธอเหลือบมองหลี่โม่ที่หยิบไม้ถูพื้นไปถูพื้นต่อ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง

เขาไม่พูดอะไรเลยในตอนที่แม่สั่งสอนเขาแบบนี้

ฉวีเทียนไห่มาที่บ้านแล้ว และเขายังมีอารมณ์มาถูพื้นอยู่อีก

นี่มันไม่สำคัญสำหรับเขาเลยใช่ไหม?

ในเวลานี้ ฉวีเทียนไห่ดูใจกว้าง และใจดี เขาจิบชาแล้วพูดว่า “คุณน้าครับ ผมคิดว่าหลี่โม่คงจะทำเงินได้ไม่มากในสถานที่ร้านนวด เอาแบบนี้ไหมครับ? บริษัทของพ่อผมต้องการคนงานอยู่พอดีเลย ให้หลี่โม่ไปทำงานที่นั่นดีไหมครับ ให้เขาไปดูแลโกดัง ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยเขาก็น่าจะหาเงินได้สักหกเจ็ดหมื่น ดีกว่างานของเขาในร้านนวดมากเลยนะครับ"

“โอ้ จริงเหรอ เยี่ยมมากเลย”

ใบหน้าของหวังฟางเต็มไปด้วยความปีติยินดี และเธอก็เรียกหลี่โม่อย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า "รีบขอบคุณเทียนไห่เร็วเข้าสิ!"

ไอ้ขยะนี่ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

แต่ว่า

หลี่โม่หันกลับมา และพูดอย่างแผ่วเบา "ไม่เป็นไร ฉันมีงานที่ดีอยู่แล้ว"

งาน?

ฮ่าฮ่า

‘ถ้าผมบอกว่า ผมซื้อร้านสปาติงเหม่ยไปแล้ว พวกคุณคงจะคุกเข่าลงทันที’!

แต่ในสายตาของเขา เงินเป็นเพียงแค่ตัวเลข

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่โม่ หวังฟางก็ยิ่งโกรธ และพูดพึมพำสองสามคำ “ช่างมันเถอะ แค่คนไร้ค่า ปล่อยมันไป!”

ฉวีเทียนไห่ไม่ได้พูดอะไร เพราะที่เขาพูดเป็นเพียงเรื่องที่จะทำให้หลี่โม่อับอายเท่านั้น

“เอาเถอะครับแคุณน้า คราวนี้ที่ผมมา ผมมาหาหยุนหลาน จริง ๆ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับหรงคังกรุ๊ป”

ฉวีเทียนไห่เริ่มเปิดหัวข้อเรื่องได้ดี

หรงคังกรุ๊ป?

ภายในห้อง ทั้งสามคน และหกตา ทุกคนมองไปที่ฉวีเทียนไห่พร้อมกัน

มีเพียงหลี่โม่เท่านั้นที่ยังคงถูพื้น และเช็ดโต๊ะ

“หมายความว่ายังไง? หรงคังกรุ๊ปได้หุ้นส่วนแล้วเหรอ?” หวังฟางถามออกมาก่อนด้วยความกังวล

หากพวกเขาได้หุ้นส่วนใหม่แล้ว แล้วกู้หยุนหลานจะขอเป็นหุ้นส่วนได้อย่างไร?

ลูกสาวของเธอกำลังจะโดนไล่ออกจากบริษัทของตระกูลกู้ไม่ใช่เหรอ?

กู้หยุนหลานก็ตกใจเช่นกัน เธอจ้องไปที่ฉวีเทียนไห่อย่างกะทันหัน และเธอก็รู้สึกประหม่ามาก

ฉวีเทียนไห่แสร้งทำเป็นจิบชา แล้วยิ้มอย่างแผ่วเบา "ผมเคยได้ยินเกี่ยวกับหยุนหลานมาว่า เธอกำลังมีปัญหาใหญ่ แต่ผมสามารถช่วยแก้ปัญหานี้ได้ครับ"