บทที่ 627

กู้เจี้ยนหมินเงียบ แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับสิ่งที่หลี่โม่พูด แต่กู้เจี้ยนหมินไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่หลี่โม่พูดได้

เมื่อเห็นว่ากู้เจี้ยนหมินเงียบไป หวังฟางก็ลังเลและพูดว่า "หลี่โม่ แล้วแกคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้? ฉันอยากจะบอกว่าที่ดินเป็นของครอบครัวของเรา ทำไมเราต้องส่งให้พวกเขาโดยเปล่าประโยชน์? เราก็จะเสียประโยชน์ แบบนี้จะยิ่งไม่ได้อะไร"

"นี่คุณ" กู้เจี้ยนหมินมองไปที่หวังฟางอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่หวังฟางพูด

"ฉันทำไม ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเรา" หวังฟางกล่าวอย่างมั่นใจ

“นี่เป็นที่ดินที่มีประโยชน์ของครอบครัว ถ้าเราเก็บมันไว้และไม่ให้มัน เราก็อาจจะถูกแทงข้างหลังก็ได้นะ” กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างรำคาญ

ของแบบนี้พูดยาก ถ้ากู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่น ๆ คิดจะกุเรื่องขึ้นมา หน้าตาของตระกูลที่กู้เจี้ยนหมินสะสมมาก็หมดกัน

เพื่อเห็นแก่หน้าตาของตนเอง กู้เจี้ยนหมินอยากจะมอบที่ดินให้กับตระกูลของเขา โดยไม่มีอะไรมากไปกว่าแบกรับความอับอายที่ลบล้างไม่ออก

หวังฟางตะคอกอย่างเย็นชา "หึ! ไม่มีอะไรจะเสียแล้วตอนนี้ ตอนนี้ฆ่าได้หยามไม่ได้ ถ้าที่ดินนี้ถูกมอบให้กับตระกูลไป ครอบครัวของเราจะเหมือนหมา ไม่สามารถชิงมรดกมากมายในอนาคตได้"

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าให้เสียชื่อ ถ้าเสียชื่อ ครอบครัวเราจะโดนแทงข้างหลัง เรื่องนี้คุณไม่ต้องพูด ผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะยกที่ดินนี้ให้กับตระกูลกู้"

กู้เจี้ยนหมินแสดงความสง่างามของหัวหน้าครอบครัว ไม่ยอมให้หวังฟางทำลายชื่อเสียงของเขาเพราะผลประโยชน์ของตนเอง

หวังฟางมองไปที่กู้เจี้ยนหมินด้วยความโกรธ อยากจะหยิกกู้เจี้ยนหมินมาก

"ทำไมคุณถึงโง่จัง! ชื่อเสียงของคุณมีค่าเท่าไรกันเชียว ถ้าคุณทำแบบนั้น พวกพี่น้องของคุณคงจะหัวเราะเย้าะเข้าให้"

“คุณพ่อคะ คุณแม่คะ ต้องฟังหลี่โม่นะคะ เพราะยังไงที่ก็เป็นที่ของเขา” กู้หยุนหลานพูดด้วยเสียงเบา

ดวงตาของหวังฟางเป็นประกาย เธอมองที่หลี่โม่และพูดว่า "ไอ้... หลี่โม่ ไหนแกพูดมาสิ ว่าที่ดินผืนนี้มอบออกไปไม่ได้ แกรู้จักกับเฉียนฝูไม่ใช่เหรอ แกก็ขายที่ดินให้กับเฉียนฝูไปสิ เราจะได้ปลอดภัย ส่วนเรื่องเงิน ฉันจะเก็บไว้ให้แกเอง ถ้าแกต้องการจะใช้ก็แค่บอกฉัน"